Overijssel toont talent!

Overijssel toont talent!

Digitale Toonzaal Amateurkunstenaars opgelet!

De ruim 450.000 amateurkunstenaars in Overijssel zijn belangrijk voor onze dynamische, aantrekkelijke en sociale provincie. Ze steken samen veel energie in vernieuwing, verwondering en vermaak binnen onze dorpen en steden.


Meer info

Initiatieven totaal 30

Initiatieven met de meeste energie

Schrijf verhaal
  • "Ik zie mezelf als twee Evelienen. Eentje die eigenlijk te verlegen is om in de schijnwerpers te staan en eentje die heel graag wil laten horen wat ze heeft geschreven."

    600

    Evelien Schotpoort (35) uit Deventer is basisschoolleerkracht en singer-songwriter.

    "Ik zie mezelf als twee Evelienen. Eentje die eigenlijk te verlegen is om in de schijnwerpers te staan en eentje…

    Op het moment dat Evelien kon schrijven, begon ze al verhaaltjes te maken: zowel fantasievolle sprookjes als verhalen over doodgewone kinderen van haar eigen leeftijd. Op haar negende schreef ze haar eerste liedje, Ik sta op knappen, verwijzend naar de voor haar noodzakelijke behoefte om naar de wc te moeten:“Schrijven zat er altijd al in bij mij. Ik hou verschrikkelijk van taal. Ik hou ervan om ermee bezig zijn, op elke manier.” Nu staat ze zelf als juf dagelijks voor groep vier. En als het aan haar ligt doet ze dit voor de rest van haar leven. Het is een pittige baan, maar ze geniet enorm van haar droombaan, zoals ze het zelf noemt. Daarom is ze ook na schooltijd nog tot laat in de klas te vinden. Het is voor haar eigenlijk nooit af. Maar als ze thuis komt laat ze het helemaal los: ”Schrijven en gitaarspelen werken dan heel erg ontspannend. Als ik mijn gitaar pak leg ik hem echt uren niet weg. Eigenlijk doe ik het te weinig. Want als ik het doe, werkt het super ontspannend. Het is heerlijk.“Haar liedjes zijn altijd persoonlijk: “Ik schrijf alleen maar over wat ik heb meegemaakt in mijn leven. Gevoelige dingen over gebroken relaties, maar ook over hoe klunzig ik ben. Ik verwerk op die manier soms ook emotionele gebeurtenissen.Ze wil haar persoonlijke liedjes ook graag delen met het publiek. Dan is ze wel even in tweestrijd: "Ik vind het echt leuk om op te treden. Ik ben natuurlijk wel heel trots op wat ik maak en dat wil ik ook laten horen. Maar ik kan misselijk worden van de zenuwen. Ik zie mezelf als twee Evelienen. Eentje die eigenlijk te verlegen is om in de schijnwerpers te staan en eentje die heel graag wil laten horen wat ze heeft geschreven. Ik werk…

  • "Als je samen met een vrij kleine groep muziek maakt, vorm je een eenheid die verder gaat dan individuen. Het is heel fijn om daar onderdeel van te zijn."

    400

    Fokke Meima (66) uit Deventer is gepensioneerd huisarts en speelt al sinds zijn jeugd hobo.

    "Als je samen met een vrij kleine groep muziek maakt, vorm je een eenheid die verder gaat dan individuen. Het…

    Fokke Meima wist vanaf zijn zesde al twee dingen heel zeker. Hij wilde dokter worden en hij wilde hobo spelen. Dokter omdat hij in zijn ouderlijk gezin hun huisarts aan het werk zag: “Een inspirerende man die een mooi vak uitoefende waar je ook nog eens mensen mee helpt! De hobo omdat hij het als kind in de Vredeskerk in Rotterdam-Zuid, nu een Servisch-Orthodoxe kerk, had gehoord en het ongelofelijk mooi vond klinken.Toen het eenmaal zover was en hij zijn studie moest kiezen, deed hij dit op een weloverwogen wijze: “Ik dacht, als ik twee interesses heb, kan ik wel dokter worden en als hobby muziek maken, maar omgekeerd kan dat niet.” Hij begon met zijn studie geneeskunde aan de Erasmusuniversiteit. Daarnaast ging hij werken om de kosten voor zijn andere passie te kunnen betalen. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Naast de reguliere, Franse hobo, speelt hij ook de Weense hobo en de althobo. “Muziek maken is altijd een geweldige uitlaatklep. Als je samen met een vrij kleine groep van vijf mensen muziek maakt, kun je heel veel ervaren aan non-verbale communicatie. Je voelt elkaar aan en ziet aan iemands bewegingen wanneer die precies gaat beginnen met zijn tonen. Er gebeurt van alles in non-verbale communicatie. Dat is heerlijk om te doen. Je vormt een eenheid die verder gaat dan individuen en dat is heel fijn om onderdeel van zijn. Dat is een fijne ervaring en geeft ontspanning en energie. Als je een baan hebt waarbij je nogal eens gaat na piekeren en dat dingen nog wel eens doorgaan in je hoofd, dan is een beetje muziek maken heel goed.”Anderhalf jaar geleden zijn Fokke en zijn vrouw Elsbeth gestopt met hun huisartsenpraktijk in Bathmen. Naast andere dingen willen ze meer ontdekken in muziek: “We moeten onze smaak eens wat diverser maken. Er…

  • "Om mooie dingen te kunnen zien, moet je er wel even de tijd voor nemen én nieuwsgierig zijn.”

    300

    Nico Heckers (76) is stadsgids in Deventer en schilder.

    "Om mooie dingen te kunnen zien, moet je er wel even de tijd voor nemen én nieuwsgierig zijn.”

    Stadsgids Nico houdt van kunst. Van mooie dingen. Daar wordt je leven, volgens hem, een stuk rijker van: “Maar om mooie dingen te kunnen zien, moet je er wel even de tijd voor nemen én nieuwsgierig zijn.” Niet alleen wil hij het laten zien, als schilder wil hij zelf ook mooie dingen creëren.Al twintig jaar promoot Nico enthousiast Deventer met zijn stadswandelingen. Hij wil laten zien dat Deventer niet zomaar een provinciaals stadje is, maar dat het van alles heeft dat we nog niet kennen. Daarom laat hij ook details zien. Dat is wel een kenmerk van zijn wandelingen: “Ik wil mensen meegeven dat je naast gewone dingen, ook goed moet kijken om je heen. Een op het oog onbeduidend reliëfje, een eigenaardige straatnaam of een opmerkelijke voordeur. Allemaal kleine dingen waar je normaal aan voorbij loopt, maar die wel ongemerkt het verschil maken.”Geboren en opgegroeid in Maastricht, wilde Nico naar de Kunstacademie. Toen heette het nog de kunst- nijverheidsschool. Maar dat zagen zijn ouders toch anders. En in die tijd, in de jaren vijftig, luisterde je nog naar je ouders, vertelt Nico glimlachend. Ze wilden dat hij ambtenaar werd. Zo zou hij een pensioen krijgen en dus een zeker en stabiel bestaan. Na zijn militaire dienst bleef hij om die reden werken bij de krijgsmacht als docent.Schilderen is hij altijd “passief” blijven doen. Na zijn pensioen pakte hij zijn passie weer op. Het voelde weer net zoals vroeger. Maar waar hij toen realistisch schilderde, werd zijn werk steeds kleurrijker en expressiever. Beeldend kunstenaar John Ligtenberg, leerde Nico om meer zijn innerlijk te laten zien en buiten de verwachte normen te werken. Ongeveer 2 tot 3 keer in de week gaat Nico naar het DAK, een vereniging voor amateurkunstenaars. Dan gaat hij met vrienden schilderen. Samen met hen heeft hij…

  • “Ik vind het leuk om me te verkleden. Ik kan dan mezelf zijn.”

    300

    Bjorn Commendeur (20) uit Deventer werkt bij dagbesteding Het Groene Erf in Schalkhaar en speelt graag toneel.

    “Ik vind het leuk om me te verkleden. Ik kan dan mezelf zijn.”

    Lion King, Sister Act, Ciske de Rat, Moeder ik wil bij de Revue, Mary Poppins, Jozef. Zomaar een greep uit de eindeloze reeks musicals die Bjorn heeft gezien. Het Circustheater in Scheveningen is zijn favoriet, want dat maakt indruk. Het is een heel chique theater. Met een rode loper die is uitgerold en portiers in pakken die de deur voor hem openhouden. Maar de gepersifleerde sprookjes van het RO-theater is voor hem ook een heuse beleving. De Gelaarsde Poes, de Zere Neus van Bergerac en Woef-side story. Hij heeft ze allemaal gezien. Samen met zijn familie en buren. En dat is heel gezellig, vindt hij.Sinds november 2017 woont hij zelfstandig bij een kleinschalige begeleide woonvorm in Schalkhaar. Bij de woonvorm hoort ook een dagbesteding. Daar werkt hij bij het Groene Erf. Daar hakken ze haardhout en worden planten gekweekt. Bij de Kleurmeesters maakt hij kleurrijke creaties. Hij vindt het fijn om er te wonen. Zijn nieuwe kamer ademt theater. Overal aan de muren hangen foto’s van hem met bekende musicalsterren. De gordijnen in de kamer zijn zwaar bordeaux-grijs en hangen er bij als toneelgordijnen. Onder zijn bed ligt een verkleedkist. Na elke musicalvoorstelling wordt een CD gekocht. Eenmaal terug in zijn kamer begint zijn eigen voorstelling. Dan gaat de kist open en gaat hij zich verkleden, zet de CD op en speelt de musical na en zingt alle liedjes mee: “Ik vind het leuk om me te verkleden. Ik kan dan mezelf zijn.” In principe speelt hij voor zichzelf, maar hij vindt het ook niet erg als er mensen kijken. Inmiddels kent hij alle namen van de musicalsterren, de rollen die ze hebben gespeeld en kan alle liedjes inmiddels wel dromen. Bjorn is een waar verborgen musical expert.Zelf is hij begonnen met spelen op zijn veertiende. En sinds 2014 speelt…

  • "Het is de uitdaging dat het steeds beter wordt. We repeteren met een smile als het weer beter klinkt dan een half jaar geleden."

    300

    Ad Peters (67) uit Deventer is hairstylist en speelt in de band Lovin End.

    "Het is de uitdaging dat het steeds beter wordt. We repeteren met een smile als het weer beter klinkt dan…

    Drie weken in Deventer, twee weken in Ibiza en tussendoor in Parijs, Barcelona en Milaan. Geen dag of geen week is hetzelfde voor Ad. Maar, ook al moet hij er voor op en neer vliegen, altijd repeteert hij op dinsdagavond met zijn jaren zestig band Lovin End. De rol van muziek is heel groot voor hem. Hij speelde in zijn jeugd in bandjes waar hij begon als drummer, maar al snel vooraan stond als zanger en gitarist. Daar voelde hij zich meer op zijn plek.Ook is hij in zijn jeugd dj geweest bij club St. Tropez: “Toen praatten we als dj nog veel tussendoor en moesten we de mensen entertainen.” Daar heeft hij als kapper veel aan gehad. Hij had immers genoeg podiumervaring opgedaan: “Ik kan makkelijk voor 500 man op het podium staan, vertellen wat ik doe en vragen van journalisten beantwoorden.”In 2000 was er in de Scheg een reünie van bandjes georganiseerd door de stichting Sixties Alive, waar Ad nu voorzitter van is. Daar trad Lovin End weer op en sindsdien zijn ze bij elkaar gebleven. Naast hun wekelijkse repetitie hebben ze twee of drie keer in de maand een optreden: “Muziek is voor mij heel belangrijk. Ik word er ontzettend vrolijk van. Als we spelen is de uitdaging dat het steeds beter wordt. We repeteren met een smile als het weer beter klinkt dan een half jaar geleden. Je bent op zo’n moment zo met muziek bezig dat je geen tijd hebt om aan wat anders te denken. Dat is de kick.“Ik las in een interview dat mensen die nog serieus muziek maken langer jong van geest zijn. Als je ziet wat spelers uit hun hoofd spelen. Wij spelen 56 nummers uit ons hoofd. Dat is dus supergezond.”De Beatles heeft voor Ad een speciale plek. Toen hij voor…

  • “In mijn poëzie kom ik steeds dichter bij mezelf.”

    200

    Wibo Kosters (39) uit Deventer is redacteur bij Staatsbosbeheer en dichter. Tot 2019 is hij de officiele stadsdichter van Deventer.

    “In mijn poëzie kom ik steeds dichter bij mezelf.”

    “In mijn poëzie kom ik steeds dichter bij mezelf.” Wibo Kosters is geen dromerige dichter. Hij denkt goed na en heeft zelf de regie over hoe hij zijn dichterschap naar een hoger niveau kan tillen. Dat heeft zijn vruchten afgeworpen want hij krijgt steeds meer erkenning voor zijn werk. In augustus 2017 kreeg hij de titel stadsdichter van Deventer, zeer eervol en waardevol en een bevestiging van zijn werk. En in augustus 2018 komt zijn eerste dichtbundel uit. Maar het was aanvankelijk niet poëzie wat hem dreef.Als tiener was hij altijd aan het tekenen en schilderen: “Ik ben opgegroeid met Amerikaanse superhelden comics en wilde eigenlijk striptekenaar worden. Maar de kunstacademie heb ik nooit aangedurfd. Mijn broer heeft dat wel gedaan en is inmiddels een beroemd kunstenaar.” Wibo is door toeval de poëzie ingerold, omdat hij graag dingen schrijft. Als archivaris bij Staatsbosbeheer raakte hij een beetje verveeld. Dus ging hij in zijn vrije tijd op zoek naar een uitdaging. Hij speelde in bandjes, schreef al liedjes en ging ook poëzie schrijven: “Ik deed een keer mee met een poëziewedstrijd eneindigde ik in de top tien en stond ineens een gedicht van mij in een poëziebundel. Toen besefte ik dat ik er echt iets mee zou kunnen.” Wibo ontdekt steeds meer zijn eigen stijl. Zijn poëzie wordt steeds kaler: “Vroeger gebruikte ik heel veel woorden. Ik wilde knallen en dat het heftig was. Nu mag er meer ruimte zijn voor alles wat ik wil zeggen. Het mag ook persoonlijker. Ik kom steeds dichter bij mezelf.” Zijn dochtertje van 2 jaar, Rivka, verrast hem onbewust op onverwachte momenten. Tijdens het badderen hoort ze de zee in een badbakje: “Dat soort omdenken van de realiteit. Daar verrast ze mij dan mee.” Op het moment zit hij in de drukste periode van zijn…

  • "Als ik dans ben ik alleen daar mee bezig en denk ik niet aan school."

    200

    Suze Jansen (15) uit Deventer zit in het vierde jaar van de Havo en is danseres

    "Als ik dans ben ik alleen daar mee bezig en denk ik niet aan school."

    Als er muziek is, dan beweegt Suze. Waar ze op dat moment ook is. Opgegroeid met drie dansende zussen om haar heen is bewegen een onderdeel van haar zelf geworden. Alle drie meiden doen aan moderne jazz. Dus eenmaal 4 jaar, begon ook Suze bij SVS Schalkhaar. Ze zit momenteel in de C-selectie. Vorig jaar wilde ze door naar de B-selectie, maar daar kwam ze niet tussen. Dat was voor haar een moeilijk moment. Ze was teleurgesteld en verdrietig.Maar die tegenslag ontpopte zich tot iets heel moois. Geholpen door haar moeder ging ze op zoek naar iets waar ze wel blij van werd. Ze deed in de zomer van 2017 mee aan de dans-zomerkamp. Daar kwam ze in aanraking met allerlei verschillende dansstijlen. Suze vond haar enthousiasme weer terug. Jazz is ze gewoon blijven doen. Maar daarnaast heeft ze African dance en Hiphop ontdekt. De energieke muziek en dans vindt ze een mooie afwisseling met de meer rustige moderne jazz. Ze danst nu drie stijlen en is daar wekelijks intensief mee bezig: “Dansen is een hele leuke hobby. Ik wil genieten van dansen. En lol maken. Als ik dans ben ik alleen daar mee bezig en denk ik niet aan school.“ Ook vindt ze het fijn om dat samen met een groep te doen. Dat is voor haar een totaal andere ervaring: “In een groep is het gezelliger. In je eentje kun je van te voren niet even samen zenuwachtig zijn voor een optreden. Het is fijn als je mensen om je heen hebt.”Met Create Dance, waar ze African Dance en Hiphop danst, heeft ze ieder halfjaar een voorstelling. Met SVS Schalkhaar danst ze eens in de drie jaar drie grote shows in één weekend. Tijdens die optredens kan ze ook genieten van het publiek: “Ik wil laten zien dat ik kan dansen…

  • “Eerst moet ik wat kunnen presteren. Want alleen maar een liedje spelen en klaar. Nee.”

    200

    Stientje Jansen (87) uit Deventer speelt graag piano.

    “Eerst moet ik wat kunnen presteren. Want alleen maar een liedje spelen en klaar. Nee.”

    In de koffiezaal van het verzorgingshuis waar Stientje woont staat een piano. Alleen, daar wordt niet op gespeeld. En dat vindt ze jammer. Daar moest toch wel iets mee: “Ik dacht ik ga lessen nemen. Misschien kan ik er dan wat op spelen. Bovendien is het zo dat de bewoners graag gezamenlijk willen zingen. Ja, en daar is natuurlijk begeleiding bij nodig.”Dus ging ze op onderzoek uit. Eerst heeft ze opgezocht waar er muzieklessen werden gegeven. Dat was ergens in het Kunstcircuit, had ze uitgevonden. Ze is gaan kijken en rondvragen en zo kwam ze bij Herman Wolters terecht. Hij geeft pianolessen bij het Kunstcircuit. Inmiddels heeft ze een paar lessen gehad en het gaat goed: “Ik kom steeds een stukje verder. En dat is wel fijn. Ik heb ook wel eens stukjes waar ik moeite mee heb. Maar daar moet ik dan toch even doorheen.”Ze weet nog heel goed hoe haar fascinatie voor de piano begon. Als 4-jarig kindje ging ze met haar moeder haar overgrootmoeder bezoeken. Zij lag in het ziekenhuis in een zaal waar ook een piano stond. Op een gegeven moment ging de deur open. Daar kwam een verpleegster binnenlopen, die achter de piano ging zitten en begon te spelen: “Dat vond ik toch bijzonder mooi en zo prachtig. Ik weet nog hoe het lied was. Het was een beetje een spannend Spaans liedje.” Dan neuriet Stientje zonder enig aarzeling het liedje dat ze 82 jaar geleden hoorde. Duidelijk nog steeds genietend van dat ene moment. Met haar handen klapt ze op de tafel om de maat te houden. Het lijkt alsof ze weer helemaal terug is in die zaal, waar ze de piano voor het eerst hoorde.Toen Stientje zag dat in haar verzorgingshuis de piano niet werd gebruikt vond ze het tijd om er iets mee…

  • "De dirigent bepaalt samen met mij wat ik speel. Klarinet of tenorsax, net wat er nodig is."

    80

    Frank Veltkamp (45) speelt sinds vijf jaar tenorsax en klarinet bij het Koninklijke Enschedese Burgerharmonie (KEBH).

    "De dirigent bepaalt samen met mij wat ik speel. Klarinet of tenorsax, net wat er nodig is."

    Frank Veltkamp zal zichzelf niet zo noemen, maar eigenlijk is hij multi-instrumentalist. Hij speelt namelijk tenorsax én klarinet. En dat is handig als je bij een harmonieorkest als de Koninklijke Enschedese Burgerharmonie (KEBH) zit. Frank is in 2013 bij de vereniging gekomen. Omdat hij bij KEBH al eens inviel op tenorsax kende hij de vereniging al een beetje. Dat maakte het makkelijker om toch aan zijn muziekkriebels toe te geven en lid te worden.In zijn muzikale ontwikkeling werd de 45-jarige Frank vooral geïnspireerd door zijn vader. Die speelde namelijk orgel en tenorsax. Frank leerde dus al jong verschillende instrumenten bespelen. Orgel, klarinet en uiteindelijk tenorsax. Voor de overstap naar tenorsax volgde hij zes jaar lang klarinetlessen bij Bertus Hofman aan de muziekschool. Beide instrumenten heeft hij nog altijd goed in de vingers. "De dirigent bepaalt samen met mij wat ik speel. Klarinet of tenorsax, net wat er nodig is voor een concert.""De KEBH is een moderne vereniging die naar de toekomst kijkt en niet blijft hangen in tradities." Frank legt meer uit over het maken van producties. Nee, geen concerten, maar producties. Er wordt bijvoorbeeld gewerkt met een thema, zoals bij 'Disco Inferno'. De KEBH speelde toen popmuziek uit de jaren '80, ondersteund door zangers en extra muzikanten. De repetitiezaal in het Bonhoeffer College werd omgetoverd tot dansvloer die linea recta uit de 80's kwam. "De aankleding, licht en geluid, er werd zelfs een bar geplaatst. Kortom, alles was top."Hoewel het grootste deel van de tijd dus opgaat aan muziek maken, is er zeker ook tijd voor gezelligheid. En alle leden zijn ook nog eens vrijwilliger, in een commissie bijvoorbeeld. "Zelf zit ik bij de commissie Artcom. Dit is de artistieke commissie die samen met de dirigent de muzikale lijn bepaalt voor de toekomst." Daarbij werkt Frank veel samen met…

  • "Als mijn broer mij niet in de richting van band had gedrukt, zat ik waarschijnlijk nog steeds op een zolderkamertje te pingelen!"

    71

    Arjan Snijder (31) uit Enschede is lead gitarist van de trashmetal-band Deadly Alliance.

    "Als mijn broer mij niet in de richting van band had gedrukt, zat ik waarschijnlijk nog steeds op een zolderkamertje…

    Mensen vermaken met muziek. Het is wat Deadly Alliance, de band van de 31-jarige Arjan Snijder, het liefst doet. Met hun up-tempo thrashmetal-nummers brengen ze geheid een flinke dosis energie mee. Officieel is thrashmetal een mix van punk en heavy metal met een enorm hoog tempo. Moeilijk muziekgenre? Niet voor lead gitarist Arjan.Zijn eerste akoestische gitaar kreeg hij rond zijn negentiende van zijn ouders, bij wijze van grap. Een muzikale fascinatie was geboren. Eerst één snaar, toen twee, daarna hele akkoorden. Toen hij eenmaal de mythische gitaarsolo ontdekte, kwam hij zijn kamer helemaal niet meer uit. "Luisteren, leren, alles absorberen." Helemaal uit het niets komt het gitaarspelen niet. "Ik heb het geluk gehad dat van beide kanten mijn ooms van gitaarmuziek hielden. Eén van hen speelde klassiek gitaar."Zelf stortte hij zich op metal zoals Metallica en Megadeth. Maar ook blues, klassiek, jazz - Arjan wilde zich zo breed mogelijk oriënteren. En dat is gelukt. In de nummers van Deadly Alliance verwerkt hij al zijn muzikale kennis en ervaring. Het resultaat is thrashmetal met een verrassende melodieuze twist. Maar Arjans plek in de band berust vooral op toeval. "Als mijn broer mij niet in de richting van band had gedrukt, zat ik waarschijnlijk nog steeds op een zolderkamertje te pingelen. Hoewel we wat opstartproblemen hadden, hebben we nu een voltallige band, met mijn broer op zang."De vijf leden zitten duidelijk op één golflengte: Deadly Alliance wil iets toevoegen aan een bestaand muziekgenre. Geen terugblik, maar voortborduren op het nu. Onderling genieten ze van hun muzikaliteit en dagen elkaar uit scherp en gefocust te blijven. Het liefst zou Arjan vol voor de muziek gaan, maar soms pakt de werkelijkheid anders uit. Daarom is hij in zijn dagelijks leven werkzaam bij een metaalbedrijf. Maar al zijn vrije tijd gaat op aan muziek maken…

  • "Bij ons koor staan plezier in samen zingen en solidariteit voorop."

    60

    Chrispina Altman (50) zingt bij het multiculturele wereldmuziekkoor IntervOcaal uit Enschede

    "Bij ons koor staan plezier in samen zingen en solidariteit voorop."

    Zang is een universele taal. Dit bewijzen de enthousiaste koorleden van IntervOcaal, dat zich onderscheidt door diversiteit en meertaligheid. Eén van hen is Chrispina Altman. In het dagelijks leven fulltime werkzaam als financieel medewerker bij Saxion, in haar vrije tijd zangeres bij IntervOcaal. Zingen deed de 50-jarige Chrispina haar hele leven al: op de basisschool en in het koor van de kerk in Indonesië voordat ze 25 jaar terug naar Nederland in geëmigreerd.Haar levenslange liefde voor muziek leidde haar naar IntervOcaal. Dit koor is een mengelmoes van verschillende nationaliteiten met uiteenlopende culturele achtergronden. Dat is ook wat Chrispina zo aanspreekt. "Die diversiteit. Dat IntervOcaal bestaat uit zo veel nationaliteiten en dat we in verschillende talen zingen. Soms zelfs in mijn eigen taal, Javaans of Indonesisch." Ze is nieuwsgierig van aard en wil graag culturen, talen en leuke mensen leren kennen. Van de wekelijkse woensdagavondrepetities onder leiding van Diet Gerritsen komt ze eigenlijk altijd vrolijk en enthousiast thuis.2018 is voor IntervOcaal een feestjaar, het wereldmuziekkoor bestaat namelijk vijftien jaar. Daarom werkt IntervOcaal momenteel aan het grootschalige Georgië-project 'Aan Tafel'. Hierbij komen erfgoed, muziek en eten samen in een één jaar durend evenement. Gedurende dat jaar geeft IntervOcaal een aantal concerten rondom de thema's oogst, moestuinen, groei en zaaien. Ze sluiten het jaar af met een spetterend slotconcert aan tafel, waar volop gesmuld wordt van de nieuwe oogst. Daarbij verzorgen de koorleden uiteraard de muzikale omlijsting.De WAK is niet nieuw voor IntervOcaal. "Dit is de derde keer dat we meedoen," vertelt Chrispina. Op de Big WAK Night op woensdag 6 juni laat IntervOcaal graag zien hoe kleurrijk en leuk samen zingen kan zijn. En misschien brengen ze ook wel een lied of twee ten gehore van hun unieke 'Aan Tafel' project. "We willen laten zien dat in ons koor iedereen welkom is.…

  • "Onze gedrevenheid om te schilderen bindt ons!"

    60

    Gerrit van der Hoeven (66) is sinds vijf jaar lid van Schildergroep Heeren van het Ongebonden Collectief in Enschede.

    "Onze gedrevenheid om te schilderen bindt ons!"

    Gerrit van der Hoeven weet het nog precies. Het was zaterdag 13 november 2004, hij deed een introductiecursus schilderen en tekenen bij Mia van Jeveren en ineens viel het kwartje. Wat een voldoening gaf dat schilderen! En vanaf dat moment is de 66-jarige pensionaris er niet meer mee gestopt. Vijf jaar geleden werd de schildergroep Heeren van het Ongebonden Collectief opgericht. Gerrit is één van de vier leden.Schilders die gezamenlijk optrekken: je ziet het vaak. Terwijl schilderen toch een individuele bezigheid is. Gerrit benoemt enthousiast de voordelen. "Je vindt gemakkelijker atelierruimte, een goede coach en mogelijkheden om te exposeren. En je kunt de ups en downs van het proces van 'iets maken met verf' met elkaar delen." Dat sociale aspect is bij de Heeren van het Ongebonden Collectief erg belangrijk. Onder het genot van een kopje koffie even bijpraten over de eigen levens, de wereld en natuurlijk het schilderproces. Want vier schilders zien meer dan één en er kan allerlei moois ontstaan ook als je een ander eens naar je werk laat kijken.Hoewel het gevoel van verbondenheid belangrijk is voor deze schildergroep, verschillen de vier heren vooral van elkaar. Dat leidde dan ook tot de naam Heeren van het Ongebonden Collectief. Ze zijn ongebonden, want houden er geen gezamenlijke visie op na en werken niet met gezamenlijke thema's. Toch noemen ze zichzelf een collectief. "Onze gedrevenheid om te schilderen bindt ons. Bijna toevallig bijeen gekomen, en een prima match."Voor drie van de vier heren is dit de eerste keer dat ze meedoen aan de WAK. Alleen Jan Schaart heeft al eens eerder meegedaan. In 2018 stellen de Heeren van het Ongebonden Collectief hun uiteenlopende schilderwerken tentoon bij Prismare. Ze willen graag gezien en gewaardeerd worden in een bredere kring. Gerrit hoopt dat de WAK hen dit gaat opleveren, maar vindt…

  • "Het is het moment in de week dat je je niet druk maakt om alle andere dingen."

    40

    Kim Overwater (18) danst bij jazz-vereniging SDV Chassé in Enschede.

    "Het is het moment in de week dat je je niet druk maakt om alle andere dingen."

    Zo lang ze zich kan herinneren, danst Kim Overwater al. Het begon op haar zevende, omdat haar motoriek wat te wensen overliet. Op dansles zou dat snel verbeteren en thuis gingen de voetjes direct van de vloer zodra de muziek aanging. Sindsdien is Kim niet meer gestopt met dansen. Dus toen ze in september 2017 vanuit Friesland verhuisde naar Enschede om aan de Universiteit Twente te studeren zocht ze gelijk een leuke dansvereniging. Dat werd SDV Chassé, de jazzdance-vereniging van de UT. "Chassé sprak me erg aan wat betreft dansstijl, maar ook vanwege de gezelligheid die er vanaf straalt." Ook mooi meegenomen: je ontmoet bij zo'n gezellige vereniging als Chassé gelijk nieuwe mensen.Dansen is voor de 18-jarige studente Industrial Design pure ontspanning. "Het is het moment in de week dat je je niet druk maakt om alle andere dingen." Plezier en gezelligheid staan voorop bij Chassé, daardoor kun je makkelijk even afstand nemen van de dagelijkse studiestress. Lekker samen in beweging komen en stoom afblazen. Iedereen kan zichzelf zijn bij Chassé, dat vindt Kim zo bijzonder. "Je kan altijd bij iedereen terecht."Naast plezier hebben wordt er ook hard gewerkt. Aan eigen shows, maar ook aan repertoire voor het Nederlandse Studenten Kampioenschap en het optreden tijdens de WAK. De dansers van Chassé zijn namelijk gék op optreden. Ze laten geen kans liggen om zich te presenteren. En meedoen aan de WAK heeft ook nog eens voordelen. "Met de WAK bereiken we een heel ander publiek dan normaal naar onze voorstellingen komt, wat het juist leuk maakt." Daarom heeft de dansgroep al vaker meegedaan. Dit jaar staan ze wederom op de Big WAK Night in de binnenstad, die op woensdag 6 juni plaatsvindt. De studentendansgroep presenteert dan een selectie dansen uit hun eindshow 'Chassé in Wonderland'. "We hebben er heel veel zin…

  • "Het is de meest heerlijke hobby die er is!"

    20

    Adriënne van Weeghel (29) is lid van de Enschedese musicalvereniging Music All.

    "Het is de meest heerlijke hobby die er is!"

    De liefde voor zingen zat er bij Adriënne van Weeghel al vroeg in. Ze begon op zevenjarige leeftijd in een kinder- en jeugdkoor. Toen woonde ze nog in Groningen, waar haar ouders bij de operette-vereniging zaten. Dat Adriënne op haar zeventiende dus wel graag wat meer wilde dan alleen zingen kwam eigenlijk niet als verrassing. Na een verhuizing naar Enschede kwam ze terecht bij musicalvereniging Music All. "Nu mag ik elke week zingen bij een geweldige groep mensen met passie voor theater. Het is de meest heerlijke hobby die er is!"Het enthousiasme voor haar vereniging straalt van de 29-jarige lerares af. Niet zo gek, als je bedenkt dat de amateurzangeres letterlijk groeide bij Music All. Ze hield er door het intensieve productieproces hechte vriendschappen aan over en draagt inmiddels haar steentje bij in de Artistieke Commissie. "Ik help mee met het uitzoeken van nieuwe producties en zangstukken. Zo zorgen we ervoor dat de productie ook echt op het podium komt. Kleding, decor, marketing: we doen het dus allemaal zelf!"Die tweejaarlijkse producties van Music All zijn altijd kwalitatief hoogstaand. Niet voor niets worden ze meestal uitgevoerd op een groot podium. Inmiddels durft Adriënne ook auditie te doen voor grotere rollen. Zo speelt ze in de nieuwste productie Little Shop of Horrors de rol van Chiffon. "Een rol waarbij ik toneel speel en héél véél mag zingen. In een trio en soms ook alleen." Trots is ze op alles wat ze de afgelopen jaren bij Music All heeft geleerd, waardoor ze deze rol zelfverzekerd gaat spelen.Heeft Adriënne zin in de WAK? Zeker! Music All heeft al vaker meegedaan aan de WAK. Het is vooral goed voor naamsbekendheid, om leden te werven en reclame te maken voor de nieuwe productie. Dat gaat de musicalgroep dus ook doen tijdens de Big WAK Night op…

  • "Door Improkids begrijp ik emoties beter!"

    16

    Bram Egberink (9) doet aan improvisatietheater bij Improkids in Deppenbroek.

    "Door Improkids begrijp ik emoties beter!"

    Dat improvisatietheater voor iedereen is, weten ze bij Improkids maar al te goed. Wat is er nu leuker dan je fantasie gebruiken en (af en toe wel heel) gekke dingen verzinnen? Dat vindt Bram Egberink ook het leukste van Improkids: je fantasie de vrije loop laten. Maar ook buiten Improkids gebruikt hij zijn creativiteit. Bijvoorbeeld als hij zich bezig houdt met zijn andere hobby's. Want of je nu met LEGO opstellingen bouwt, voetbalt met je vrienden of NERF-gevechten houdt, fantasie kun je altijd goed gebruiken.Toen de 9-jarige Bram een proefles volgde bij Improkids was hij gelijk verkocht. Gelukkig mocht hij zich opgeven en inmiddels volgt hij wekelijks lessen op zijn school, de Bonifatiusschool in Deppenbroek. Hij merkt dat hij al veel heeft geleerd. "Ik kan nu beter acteren, maak er plezier én nieuwe vrienden en ik begrijp emoties beter." Maar ook ervaren hoe creatief de andere spelers zijn, vindt Bram geweldig."We willen vooral leuke middagen hebben en leren improviseren! Iedereen kan mee doen." Sommige kinderen willen beter leren toneelspelen, anderen willen makkelijker iets kunnen vertellen voor een groep. Of je komt voor een gezellige middag en om nieuwe vrienden te maken. Ook leuk: er zijn evenveel jongens als meisjes lid van Improkids.Improkids organiseert tijdens de WAK op woensdag 6 juni open lessen op twee locaties. De ene is op Brams school, de Bonifatiusschool in Deppenbroek. De andere les is in Enschede-Zuid, bij IKC Meerlanden aan de Vastertlanden. Tijdens de lessen kun je zelf kijken hoe leuk improviseren is. En als je tijdens de WAK lid wordt, mag je ook nog meespelen in de toffe Improkidsvoorstelling in het Vestzaktheater op 14 juli. 

  • "Onze club is net familie"

    12

    Didy Leijzer (70) uit Almelo schildert al 28 jaar.

    "Onze club is net familie"

    "Ik schilder het liefst landschappen met water. Dat is ook niet zo gek, want mijn man en ik hebben altijd bootjes gehad. We gaan meestal naar Denemarken op vakantie. Dan gaat de boot altijd mee op de aanhanger. Het meest inspirerende plekje om te schilderen vind ik het noordelijkste puntje van Denemarken, daar waar de Noordzee en de Oostzee elkaar ontmoeten. In de negentiende eeuw hebben daar veel beroemde schilders gezeten vanwege het mooie licht."Kon ik dat maar!"Eind jaren tachtig zat ik bij de boetseerclub. Vanuit ons leslokaal keek ik uit op de schildercursus. Ik ging regelmatig even bij ze kijken en dacht dan: ik wou dat ik dat kon! Uiteindelijk ben ik 25 jaar geleden toch op schilderles gegaan, eerst bij Kreatief centrum en later bij De Peinturisten in Almelo. Ik begon met aquarel en pastelkrijt, maar ik kwam er vrij snel achter dat mijn voorkeur uitgaat naar olieverf."Rondje langs schilderijen"Ik schilder niet alleen bij De Peinturisten, maar ben ook secretaris en penningmeester. Het is een gezellige groep van ongeveer twintig amateurschilders. Sinds het overlijden van onze gewaardeerde docent en oprichter meneer Van den Noort helpen we elkaar. Aan het einde van de les maken we met z'n allen een rondje langs de schilderijen en geven we elkaar tips. Tot nu toe werkt dat prima, maar we zouden het leuk vinden om een nieuwe docent te krijgen. Helaas is dat door beperkte financiën moeilijk."Op schoolreisje"Onze club is net familie. Elk jaar gaan we met z'n allen op 'schoolreisje', zo noemen we dat gekscherend! Binnenkort mogen we weer. We gaan eerst langs bij kunstenaar Roman Reisinger in Gorssel. Hij exposeert aan huis en leidt ons niet alleen rond, maar geeft ook uitleg over technieken. Dat wordt vast erg leerzaam! Daarna gaan we lekker lunchen. We sluiten af met een bezoek…

  • "Spelen met karakters"

    7

    Claire Poutsma (53), kunstzinnige duizendpoot (nu tekenen en schilderen) uit Ommen.

    "Spelen met karakters"

    "Fantasie en sfeer zijn bepalend in mijn werk; er zit altijd een dromerig tintje aan. Als kind tekende ik al droomhuizen om in te verdwalen en bouwde ik hutjes op de hei. Ik was erg verlegen en teruggetrokken. Mensen kwamen kijken wat ik had getekend en ik kon er dan over vertellen. Zo kwam ik via mijn kunst in contact met anderen."Draak met kunstgebit"Ik heb jarenlang met keramiek gewerkt. Ik verbande de auto uit de garage om ruimte te maken voor mijn pottenbakkersoven en spuitcabine. Ik kon mijn spullen daar laten liggen zonder dat iemand eraan kwam, heerlijk! Ook met keramiek verbeeldde ik mijn fantasie. Ik maakte bijvoorbeeld een draak met een echt kunstgebit. Die werd direct verkocht bij een atelierroute in Rolde waaraan ik deelnam."Communicatie tussen geloven"Ik mocht mijn draken een keer exposeren in een kerk. Ze wisten van tevoren niet waarmee ik zou komen. Terwijl ik sprak met de voorganger stalde ik mijn beelden uit. Ik merkte dat hij ineens stilviel, maar snapte niet goed waarom. Achteraf bleek dat het drakenbeeld in veel kerken gelijkstaat aan de duivel. Ik kom zelf uit de katholieke kerk, waar draken juist dienen als afschrikking van het kwaad. Uiteindelijk ben ik teruggereden en ben ik het gesprek met de man aangegaan. Ik vind het mooi dat mijn werk op zo'n manier de communicatie tussen geloven op gang brengt."Spelen met perspectief"Uiteindelijk ben ik gestopt met keramiek omdat het werken met de metalen in glazuur slecht is voor je gezondheid. Ik ben overgestapt op tekenen en schilderen. Ik vind het interessant om invulling aan mijn werk te geven door te spelen met perspectief en kleur. Als ik bijvoorbeeld een portret maak van iemand met een dominant karakter, dan zet ik het hoofd heel hoog op het doek, zodat het op je neer kijkt. Door…

  • "Zelfvertrouwen nodig om buiten te schilderen"

    6

    Jan Paskamp (63), schilder/ aquarellist uit Hengelo. Medeorganisator project RAAM!KUNST

    "Zelfvertrouwen nodig om buiten te schilderen"

    "Het schilderen is me eigenlijk wel met de paplepel ingegeven. Ik ben de derde generatie; mijn vader en opa schilderden beide Twentse landschappen. We hadden thuis een verf- en behangwinkel. De overbodige behangboeken mochten mijn zus en ik gebruiken om in te tekenen. Ik tekende eerst vooral auto's en stripfiguren."Buiten schilderen"Op mijn elfde mocht ik naar portrettekenles. Daar heb ik vijf jaar portretten getekend, tot ik een jaar of zestien was. Toen verplaatste mijn interesse zich meer naar het uitgaan! Op mijn vijfentwintigste pakte ik het tekenen weer op. Ik ging op les bij Willemien Bakkenes. Dit gaf mij het zelfvertrouwen om ook buiten te gaan schilderen. Daarvoor durfde ik dat niet aan. Ik schaamde me als er iemand over mijn schouder mee kwam kijken."Op De Woensdagmorgen"In de loop der jaren heb ik met allerlei groepjes en docenten gewerkt. Inmiddels zit ik alweer zestien jaar bij dezelfde tekenclub, ODW (Op De Woensdagmorgen). In de winter teken ik op de club en thuis aan de keukentafel. Maar eigenlijk ben ik een echte buitenschilder. Dan stap ik op de fiets met een tekenblok en aquarelverf en ga ik heerlijk landschappen schetsen! Thuis werk ik het meestal verder uit in acrylverf."RAAM!KUNST"Het was al een aantal jaar moeilijk om goede expositieruimte te vinden voor het werk van amateurschilders in Hengelo. Samen met een aantal anderen heb ik daarom vorig jaar voor de Week van de Amateurkunst het project RAAM!KUNST opgezet. Daarvoor hebben 54 ondernemers hun etalages ter beschikking gesteld aan 46 amateurkunstenaars. Het was zo'n succes dat we het dit jaar weer gaan doen, maar nu staat het in het teken van het 150 jarig-bestaan van de Stork-fabrieken in Hengelo. Ik ben al druk bezig met de organisatie!"Kunstzinnige familie"Mijn zoon is ook kunstzinnig, eigenlijk nog veel meer dan ik. Hij heeft de Rietveldacademie gedaan.…

  • "Ik wil nu gewoon bewegen!"

    5

    Annemijn Koopman (8), hiphopster uit Zwolle

    "Ik wil nu gewoon bewegen!"

    "Toen ik vijf was en mijn zwemdiploma's had gehaald, mocht ik van mijn ouders een sport uitkiezen. Ik ging met mama kijken bij de Stichting Dans & Creatief Centrum in Zwolle. Toen ik de hiphopgroep zag, wilde ik daar gelijk bij. Ik zit in een gewone groep met twaalf andere kinderen en ook nog in een wedstrijdgroep met vijf meisjes."Graag goed doen"Juf Daniella bedenkt de dansjes en de muziek, maar wij mogen wel meedenken. Nu dansen we op The Crazy Frog, en dat vind ik heel leuk. Volgens de juf let ik heel goed op, want ik wil het graag goed doen. Ik sta snel weer klaar tussen de pasjes door. Ik schrijf alle tips en opmerkingen van de juf thuis in een schriftje, zodat ik ze niet vergeet."Chagrijnig door vakantie"De meeste kinderen vinden de vakantie leuk, maar ik niet! Want in de vakanties zijn er geen danslessen. Dan word ik echt chagrijnig! Ik wil op de gekste momenten mijn dansje oefenen, als het eigenlijk niet kan. Dan zeg ik tegen mama: "maar ik wil gewoon nu bewegen!" Meestal oefen ik beneden in de huiskamer. Alleen mijn broer wordt soms wel gek van steeds hetzelfde liedje, maar de rest vindt het niet zo erg!"Iets meer 'crazy'!"In februari hadden we een wedstrijd. In de dagen daarvoor kon ik bijna niet slapen, zo zenuwachtig was ik! Maar toen het klaar was, wilde ik eigenlijk gelijk nog een keer! We zijn vierde geworden. De jury vond vooral ons vliegtuigje leuk; dan rennen we in een rondje met onze armen wijd en pikken we elkaar een voor een op. De volgende keer mogen we nog wel iets meer 'crazy' zijn."In Zwolle vindt Ik Toon plaats van zondag 27 mei t/m 3 juni. Voor het hele programma kijk je op https://stadkamer.nl/ik-toon-zwolleen https://www.facebook.com/events/166556657335002/.

  • "Ik heb de knoop doorgehakt: ik ga het doen!"

    4

    Wies Jansen Holleboom (17), zangeres, winnares Salland’s Got Talent (2017) met haar performance van With you uit de musical Ghost

    "Ik heb de knoop doorgehakt: ik ga het doen!"

    “In groep vijf van de lagere school kreeg ik al een podiumpje voor mijn verjaardag. Elke middag stond ik daar samen met mijn zus op te zingen en toneelstukjes te doen. Ik was echt geen natuurtalent hoor, maar ik was wel veel bezig met zingen. Op tienertoer naar Den Bosch bijvoorbeeld; ging ik daar met twee vriendinnen de hele dag op straat zingen. We haalden zo vijftig euro op. Daarvan gingen we lekker uit eten en op een terrasje zitten!”Salland’s Got Talent“Podiumervaring opdoen; daarom deed ik mee aan Salland’s Got Talent. Maar ik won gewoon! Ik kreeg een waardecheque van €500,- om mijn talent verder te ontwikkelen. Daarmee heb ik solfègelessen genomen, om mijn muzikale gehoor te trainen. En ik mocht een gastoptreden geven in de show van Andermans veren live. Dat was heel leuk om te doen!”Samen muziek maken"Ik ontmoette mijn vriend Melvin door mijn passie voor zingen. Hij is singer/songwriter en heeft Salland’s got talent in 2014 gewonnen met zijn band The Muncks. Hij vroeg me om mee te spelen in zijn videoclip. We maken nu vaak samen muziek; hij speelt gitaar en samen zingen we."Theateropleiding“Voor uitgaan heb ik geen tijd. Ik ben vrijwel elke avond druk met zingen, dansen en theater. Ook zit ik in het laatste jaar vwo. Ik wil graag naar de opleiding voor Muziektheater. Die keuze was niet vanzelfsprekend. Ik voelde toch een bepaalde druk om ‘iets met mijn opleiding te gaan doen’. Maar mijn hart gaat niet sneller kloppen van economie, wel van theater. Tijdens een vakantie heb ik de knoop doorgehakt; ik ga het gewoon doen! Op dit moment ben ik druk met de toelatingsexamens. Er zijn maar twaalf plekken per jaar beschikbaar. Ontzettend spannend dus!"In Raalte staat de maand juni volledig in het teken van de amateurkunst. Tijdens de Ik Toon-campagne…

Chat met Janneke
Chat met Janneke