Let op! JIJ&Overijssel wordt begin 2020 compleet vernieuwd; dit heeft voor alle gebruikers gevolgen. Lees meer

Initiatieven totaal 376

Initiatieven met de meeste energie

  • Surprises geen verrassing meer voor deze nieuwe Overijsselaars

    45

    ‘Ik knutselde een PlayStation surprise met mijn zoon’

    Surprises geen verrassing meer voor deze nieuwe Overijsselaars

    Nibal, Samer, Abrehet en Mukot ontvluchtten vier jaar geleden de oorlog en onderdrukking in hun vaderlanden Eritrea en Syrië. Inmiddels zijn deze nieuwe Overijsselaar aardig ingeburgerd en doen ze volop mee aan ‘onze’ feestdagen zoals Sinterklaas, Kerst en oud en nieuw.‘Ik knutselde een PlayStation surprise met mijn zoon’ Hoewel Nibal Alabasi zelf geen Sinterklaas viert, gaat het feest niet ongemerkt aan haar voorbij. ‘Ik help mijn kinderen met het maken van surprises voor op school. Mijn zoon heeft vorig jaar voor een klasgenoot een controller voor de PlayStation geknutseld als surprise. Mijn dochter kreeg een reusachtige lippenstift. Ze is gek op make up.’Nibal heeft Zwarte Piet ook ontmoet. ‘De speelgoedwinkel had een actie, waarbij mijn kinderen een cadeautje mochten uitkiezen. Pieten kwamen het brengen.’ Over onze Zwarte Pieten-discussie haalt ze haar schouders op. ‘Dat zwarte komt door het roet van de schoorsteen toch?’ Naast de Nederlandse feesten, blijft Nibal ook de feesten vieren die ze kent uit Syrië. ‘Met het Suikerfeest bak ik bijvoorbeeld speciale koekjes. En we gaan dan bij Syrische familie in Nederland langs. Zo houden we de Syrische sfeer erin.’Nibal Alabasi (37) komt uit Syrië en woont nu in Holten. In 2015 werden zij en haar kinderen (nu 13 en 14) herenigd met haar echtgenoot, die al eerder naar Nederland was gevlucht. In Syrië studeerde Nibal Arabische literatuur. In Nederland wil ze een opleiding voor sociaal werk doen.  ‘In juli stond de kerstboom er nog steeds’Abrehet Aregay Kibrab is orthodox-christelijk. Kerstmis is voor haar dus niets nieuws, al zijn er verschillen. ‘Wij vieren kerst op 1 januari, tegelijk met Nieuwjaar dus. En we doen niet aan cadeautjes. Maar net als jullie maken we een uitgebreid kerstdiner.’ In Eritrea had ze ook een kerstboom. ‘Een kleintje. En op het centrale plein in het dorp stond een grote.’ In Nederland…

  • "Om mooie dingen te kunnen zien, moet je er wel even de tijd voor nemen én nieuwsgierig zijn.”

    7

    Nico Heckers (76) is stadsgids in Deventer en schilder.

    "Om mooie dingen te kunnen zien, moet je er wel even de tijd voor nemen én nieuwsgierig zijn.”

    Stadsgids Nico houdt van kunst. Van mooie dingen. Daar wordt je leven, volgens hem, een stuk rijker van: “Maar om mooie dingen te kunnen zien, moet je er wel even de tijd voor nemen én nieuwsgierig zijn.” Niet alleen wil hij het laten zien, als schilder wil hij zelf ook mooie dingen creëren.Al twintig jaar promoot Nico enthousiast Deventer met zijn stadswandelingen. Hij wil laten zien dat Deventer niet zomaar een provinciaals stadje is, maar dat het van alles heeft dat we nog niet kennen. Daarom laat hij ook details zien. Dat is wel een kenmerk van zijn wandelingen: “Ik wil mensen meegeven dat je naast gewone dingen, ook goed moet kijken om je heen. Een op het oog onbeduidend reliëfje, een eigenaardige straatnaam of een opmerkelijke voordeur. Allemaal kleine dingen waar je normaal aan voorbij loopt, maar die wel ongemerkt het verschil maken.”Geboren en opgegroeid in Maastricht, wilde Nico naar de Kunstacademie. Toen heette het nog de kunst- nijverheidsschool. Maar dat zagen zijn ouders toch anders. En in die tijd, in de jaren vijftig, luisterde je nog naar je ouders, vertelt Nico glimlachend. Ze wilden dat hij ambtenaar werd. Zo zou hij een pensioen krijgen en dus een zeker en stabiel bestaan. Na zijn militaire dienst bleef hij om die reden werken bij de krijgsmacht als docent.Schilderen is hij altijd “passief” blijven doen. Na zijn pensioen pakte hij zijn passie weer op. Het voelde weer net zoals vroeger. Maar waar hij toen realistisch schilderde, werd zijn werk steeds kleurrijker en expressiever. Beeldend kunstenaar John Ligtenberg, leerde Nico om meer zijn innerlijk te laten zien en buiten de verwachte normen te werken. Ongeveer 2 tot 3 keer in de week gaat Nico naar het DAK, een vereniging voor amateurkunstenaars. Dan gaat hij met vrienden schilderen. Samen met hen heeft hij…

  • Editie november 2019

    4

    JIJ Magazine

    Editie november 2019

    04 Jij en tradities: Over beieren, ratelen en bloazn10 Jij geniet: Een Perzisch najaarsrecept12 Jij schaatst: Het kán vriezen!14 Jij bezoekt: Tischbein en de ontdekking…

    • Natuur
    • Milieu en duurzaamheid
    • Energie
  • "Als je samen met een vrij kleine groep muziek maakt, vorm je een eenheid die verder gaat dan individuen. Het is heel fijn om daar onderdeel van te zijn."

    3

    Fokke Meima (66) uit Deventer is gepensioneerd huisarts en speelt al sinds zijn jeugd hobo.

    "Als je samen met een vrij kleine groep muziek maakt, vorm je een eenheid die verder gaat dan individuen. Het…

    Fokke Meima wist vanaf zijn zesde al twee dingen heel zeker. Hij wilde dokter worden en hij wilde hobo spelen. Dokter omdat hij in zijn ouderlijk gezin hun huisarts aan het werk zag: “Een inspirerende man die een mooi vak uitoefende waar je ook nog eens mensen mee helpt! De hobo omdat hij het als kind in de Vredeskerk in Rotterdam-Zuid, nu een Servisch-Orthodoxe kerk, had gehoord en het ongelofelijk mooi vond klinken.Toen het eenmaal zover was en hij zijn studie moest kiezen, deed hij dit op een weloverwogen wijze: “Ik dacht, als ik twee interesses heb, kan ik wel dokter worden en als hobby muziek maken, maar omgekeerd kan dat niet.” Hij begon met zijn studie geneeskunde aan de Erasmusuniversiteit. Daarnaast ging hij werken om de kosten voor zijn andere passie te kunnen betalen. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Naast de reguliere, Franse hobo, speelt hij ook de Weense hobo en de althobo. “Muziek maken is altijd een geweldige uitlaatklep. Als je samen met een vrij kleine groep van vijf mensen muziek maakt, kun je heel veel ervaren aan non-verbale communicatie. Je voelt elkaar aan en ziet aan iemands bewegingen wanneer die precies gaat beginnen met zijn tonen. Er gebeurt van alles in non-verbale communicatie. Dat is heerlijk om te doen. Je vormt een eenheid die verder gaat dan individuen en dat is heel fijn om onderdeel van zijn. Dat is een fijne ervaring en geeft ontspanning en energie. Als je een baan hebt waarbij je nogal eens gaat na piekeren en dat dingen nog wel eens doorgaan in je hoofd, dan is een beetje muziek maken heel goed.”Anderhalf jaar geleden zijn Fokke en zijn vrouw Elsbeth gestopt met hun huisartsenpraktijk in Bathmen. Naast andere dingen willen ze meer ontdekken in muziek: “We moeten onze smaak eens wat diverser maken. Er…