Let op! JIJ&Overijssel wordt begin 2020 compleet vernieuwd; dit heeft voor alle gebruikers gevolgen. Lees meer

Initiatieven totaal 19

Initiatieven met de meeste energie

  • Singer/songwriter Noëlle stapt moeiteloos het podium op

    3

    Noëlle Vaanholt (15) uit Oldenzaal zingt en speelt gitaar, piano en ukelele

    Singer/songwriter Noëlle stapt moeiteloos het podium op

    Noëlle Vaanholt (15) uit Oldenzaal zit graag op de bank thuis te tokkelen. Maar nog liever staat ze op een podium. Ze speelt moeiteloos nummers van Ed Sheeran en Dodi na, terwijl ze zichzelf begeleid op gitaar, ukelele of piano. Ook schrijft ze sinds kort haar eigen liedjes. Dat Noelle talent heeft, viel al op tijdens haar optredens bij verschillende talentenjachten en festivals in regio Overijssel, zoals Boeskool Young Talent, dat ze in 2015 won. “Afgelopen maart heb ik voor het eerst een van mijn eigen nummers vertolkt tijdens een optreden bij restaurant Hulsbeek in Oldenzaal. Maar meestal doe ik covers van artiesten als Adele en Bruno Mars. Ik voel altijd een gezonde spanning voordat ik ga optreden, maar als ik eenmaal bezig ben, valt die van me af, en vind ik het vooral heel erg leuk!” Eerste bandje“Op mijn zevende zat een vriend van mijn ouders bij ons op de bank gitaar te spelen. Ik was direct verkocht! Sindsdien volg ik gitaarlessen bij muziekschool Kaliber. Op mijn twaalfde kwam daar ook zangles bij. Tijdens de eerste les kwam Ruben de Wilde binnen. Hij zocht een zangeres voor een van zijn bandjes. Mijn zangdocente Mirjam wees mij aan, dus vanaf dat moment zat ik direct in mijn eerste bandje Magnificent!”Songwriting“Sinds kort schrijf ik ook mijn eigen nummers. Ik merk dat ik daar echt mijn creativiteit en emoties in kwijt kan. Mijn eerste nummer ging over mijn broertje Sybren. Ik speelde een paar akkoordjes op mijn gitaar, terwijl hij voor me zat te gamen. De tekst ontstond als vanzelf. Uiteindelijk is het een heel vrolijk liedje geworden over het karakter in de game Mario Odyssey: Jumping around like you always do. Minding your business, just getting through. No one to talk to, nothing to do. Trying to get to the moon.” Surrealistisch“Eind…

  • "Lekker tokkelen in mijn 'mancave'

    0

    Henri Grootenhuis 'Cigarbox Henri' (50), gitarist en gitaarmaker uit Dalfsen

    "Lekker tokkelen in mijn 'mancave'

    "Ik ben een laatbloeier. Op mijn 27ste begon ik pas met gitaarspelen. Het meeste leerde ik mijzelf aan, via YouTube en boeken. Ik heb veel naar oude blues geluisterd en nagespeeld. Na een jaar of zes oefenen dacht ik: zo, nou snap ik het wel."Gitaar van slaven"Ik ging op zoek naar de geschiedenis van de blues, mijn favoriete muziek. Dan kom je al snel in het Amerika van rond 1900 uit. Op de katoenplantages in de Mississippidelta zochten de slaven naar een goedkope manier om muziek te maken. Ze zetten een bezemsteel in de sigarendoosjes van de katoenbaas en spanden daar een draad overheen. Met de kop van een gebroken wijnfles, een bottleneck, maakten ze simpele loopjes. Zo ontstond de cigar box guitar."Gewoon gaan knutselen"Ik dacht: dat kan ik zelf ook wel. Ik ben gewoon gaan knutselen, en zo ontstond mijn eerste cigar box guitar. Ik heb hem nog steeds, maar ik speel er niet meer op. De gitaren die daarna kwamen, werden namelijk steeds beter. Ik speel bij twee verschillende bands op mijn zelfgemaakte gitaren; The New American Farmers en The Boothill Stompers. Ik heb inmiddels een hele verzameling, maar zes gitaren gebruik ik ook werkelijk om mee op te treden. Naast gitaren maak ik ook versterkertjes en lampen van sigarendoosjes. Daarnaast geef ik thuis en op scholen demo's en workshops cigar box guitar-bouw en geef ik gitaarles."Mooie ontmoetingen"Mijn cigar box guitars hebben me al heel wat mooie ontmoetingen opgeleverd. Zo heb ik een gitaar mogen bouwen voor Bennie Jolink. Ik ben groot fan van Normaal, dus dat was mooi werk. Ook voor Seasick Steve, een Amerikaans cultfiguur die veel op junkinstrumenten speelt, heb ik een gitaar gebouwd. Hij bouwt zelf ook junkgitaren, en neemt wel twintig gitaren tegelijk mee op het podium. Ik heb geprobeerd om al die…

  • Geschreeuw en heel wat wol

    0

    Overijssel subsidieert schaapskuddes

    Geschreeuw en heel wat wol

    Hoe mooi is het om in alle vroegte op te staan in het schitterende Overijsselse landschap. Vervolgens op pad te gaan met een schaapskudde en op die manier ook nog eens het heidelandschap in Overijssel op natuurlijke wijze in stand te houden?De Provincie Overijssel opent daarom een nieuwe subsidieregeling voor gescheperde schaapskuddes. Die regeling geldt voor eigenaren van kuddes en de Provincie wil er minimaal vijf kuddes gedurende vier jaar van in stand houden met een bedrag van 30.00 euro per jaar. Belangrijke voorwaarde hierbij is dat de aanvrager een overeenkomst heeft gesloten met bijvoorbeeld Natuurmonumenten of Staatsbosbeheer en dat de herder goed moet weten waar de schapen wel of niet mogen grazen. Verslag van een dag op pad met 300 levende maaimachines.Er is geen verschil tussen gesubsidieerde en niet gesubsidieerde schapen: ze blaten even hard, ze eten evenveel gras en ze zijn allemaal bang voor de bordercollie. Dus als schaapherder Anita Wichers (52) ’s morgens samen met haar vrijwilliger Hans Bouwman de zware houten hekken opent, stuiteren 300 ongesubsidieerde donsbollen het bos in richting Looberg, onderdeel van de Archemerberg (77,9 meter hoog).Een uur eerder heeft ze bordercollies Gladstone en Wheely (een schenking van de Inner Wheel Club) uit hun hok gehaald en de kreupele schapen in de schaapskooi gelaten. Veel zijn het er niet en klagelijk blatend blijven ze achter terwijl ook de schaapherders in het bos verdwijnen en de 123 lammeren en 177 ooien als lemmingen richting de heide lopen. Het lastige bij een subsidieregeling is volgens Hans Kreuwel van de provincie, dat er gekeken moet worden naar zaken als wat een traditionele schaapskudde is: ‘Moet daar bijvoorbeeld een schaapskooi bij zijn? Of mogen ze ook bij de boer staan en af en toe met een vrachtwagen worden vervoerd? Er zijn namelijk ook begrazingsbedrijven mét schaapshonden, en een…

  • Sierd Hornstra voert zijn koeien met krachtige kruiden

    0

    Achtergrondverhalen uit Overijssel

    Sierd Hornstra voert zijn koeien met krachtige kruiden

    Kropaar? Voor de gemiddelde boer is dat de vloek voor het weiland. Het liefst spit ‘ie het grasgewas er onmiddellijk uit. Dat geldt niet voor veehouder Sierd Hornstra (58) in Eesveen. ‘Ik bin d’r wies mee. Prima droogvoer, zolang je het maar jong en kort houdt.” Maar Sierd is dan ook geen gemiddelde boer. Hij voert zijn koeien met krachtige weidekruiden. Ze zijn zelden ziek en krijgen nooit antibiotica. En krachtvoer ook niet.Want de kracht groeit gewoon in de wei. Natuurlijk boeren, met klaver, luzerne en chicorei, dat doen de Hornstra’s. Het is eind februari, het heeft behoorlijk gevroren en de weiden achter Steenwijk zijn wit uitgeslagen van de rijp. Koeien zie je op dit moment maar zelden buiten. In het voorjaar en de zomer misschien. Maar bij temperaturen onder nul? De Brown Swiss en Jersey koeien van boer Hornstra lopen deze morgen vrolijk in de witte wei. Bevroren gras is niet hun eerste favoriet, maar de zon komt op, het kruidenrijke grasland ontdooit en laat zich al snel smaken. Sierd Hornstra en zijn vrouw en zoon zijn natuurlijke boeren. Ze zochten en vonden nieuwe methoden en middelen om hun veestapel gezond en weerbaar te houden. De weidekruiden zijn een onderdeel van de bedrijfsvoering. Gezonde beesten, geen risico’s voor de volksgezondheid, minder uitstoot richting milieu; het vergt een andere kijk op het boerenbedrijf anno 2018.‘Tegen stagiairs en nieuwkomers zeg ik altijd: vergeet alles, zet alles wat je tot nu toe hebt geleerd op school maar uit je hoofd’Geestelijk rijkDe Hornstra’s werken volgens het Pure Graze principe. Initiatiefnemer Ado Bloemendal deed in Denemarken ervaringen op die hij in Nederland – in het Overijsselse Den Ham- ontwikkelde tot een nieuwe kijk op veehouderij. Inmiddels wint de methode terrein, al is het aantal toeleveranciers van de #PureGraze melk- vleesproducten nog dunbezaaid. Sierd Hornstra…

  • Over kip en verse friet

    0

    Longreads

    Over kip en verse friet

    In de Gieterse polder heeft de koude wind vrij spel. Temidden van de besneeuwde aardappelakkers ligt het bedrijf van agrarisch ondernemer Pieter Winter (48). In 1937 kwam zijn grootvader vanuit het Groningse Loppersum hier ‘pionieren’ op de verse poldergrond. Het was niet de allerbeste grond, geen zavelrijke Noordoostpolder, maar schrale zand- en dalgrond. Voor het houden van melkvee goed genoeg, maar akkerbouw bleef lastig. Inefficiënt, door de kleine kavels, de vele sloten en permanent risico op waterschade.Toch worden al sinds drie generaties aardappelen verbouwd in de Gieterse Polder. Zit je s ’avonds op de bank met een zak chips van Lays, grote kans dat de aardappels daarvoor afkomstig zijn uit de Gieterse polder. Datzelfde geldt voor de patat frites die je geserveerd krijgt bij restaurants in de buurt: van eigen bodem.Maar Agro Giethoorn aan de Jan van Nassauweg is meer dan aardappels alleen. Er bivakkeren ook nog eens 115.000 ‘Goed Nest Kippen’. Dat zijn trager groeiende kippen die langer leven en minder antibiotica nodig hebben. Kippen ‘vreten’ stroom en produceren mest, de aardappelverwerking kost stroom en levert afval. Vier kostenposten die dankzij de biogasinstallatie bij Agro Giethoorn in waarde worden omgezet.Goed Nest Kippen groeien trager“Alleen begin je niets”Twee biogasinstallaties leveren nu groene stroom voor een kleine zesduizend huishoudens, omgerekend zo’n 30% van de Steenwijker huizen. De warmte die vrij komt van de motor wordt gebruikt om de kippenstallen te verwarmen. Ook wordt de warmte gebruikt voor de mestverwerking en de droger. De gasrekening van het pluimveebedrijf werd daarmee van tachtigduizend euro naar nul gereduceerd. Daarnaast kwam er een drooginstallatie waarmee de restanten van aardappelen – de stukjes en de schillen- worden verwerkt tot ingrediënt voor hondenvoer. Oorspronkelijk was het akkerbouwbedrijf van de familie Cordes. In 1996 voegde Pieter Winter zijn familiebedrijf erbij en werd het één onderneming. Deze samenwerking werd…

  • Het Paapje, het scheurverbod en een verdronken dorp

    0

    Achtergrondverhalen uit de provincie

    Het Paapje, het scheurverbod en een verdronken dorp

    Nog geen week geleden stonden hier de schaatsers op de ijzers, nu is het water van de Beulakerwiede weer vloeibaar onder de maartse buienlucht. Aan de rand van het uitgestrekte merengebied wijst boswachter Broer Blaauwbroek de bezoekers naar het water, de plek waar ooit het dorpje Beulaeke in de woeste golven verdween. De klokken van de toren van het verdwenen dorp kun je soms ’s nachts nog horen, als het waait.Vandaag is praktisch iedereen die iets te vertellen of te doen heeft in de Wieden en de Weerribben bijeen in het bezoekerscentrum, dat verscholen ligt in de laagte naar het meer. Een greep uit het gezelschap: Provinciebestuurders Bert Boerman, Annemieke Traag, Monique van Haaf en Eddy van Hijum. Gemeentebestuurder Wim Brus, Natuurmonumenten. LTO Noord, regio Oost en Waterschap Drents Overijsselse Delta. De mensen van het Nationaal Park Weerribben-Wieden. Ambtelijke opdrachtgevers. Projectleiders, rietsnijders, natuurwerkers, veehouders en landinrichters. Allemaal hebben ze iets, met het gebied. Het grootste Natura 2000 gebied van Overijssel, de provincie met de meeste natuurgebieden van heel Nederland. Met 24 gebieden is Natura 2000 voor Overijssel een rijke zegen – vanwege de schoonheid van de gebieden- en soms een regelrechte vloek, vanwege de complexiteit. De gemêleerdheid van het gezelschap in Sint Jansklooster maakt meteen duidelijk hoe ingewikkeld het is: met zoveel verschillende partijen een gebied als de Wieden en Weerribben behouden en toekomstbestendig maken, én ervoor zorgen dat er ondertussen voor de bewoners nog een boterham te verdienen valt. Niet dat daar zulke hoge eisen aan worden gesteld. Een gewone boterham is goed, de mensen zijn er van nature gewend om hard te werken, in weer en wind.‘Zo willen we het blijven doen’‘We hoeven niet beter en we hoeven niet méér. We willen geen driehonderd koeien, we hoeven niet per se rijk te worden, maar we willen gewoon blijven…

  • Heel Overijssel aan supersnel internet

    0

    Heel Overijssel aan supersnel internet

    Te mooi om waar te zijn? Toch is het zo. In 2019 heeft vrijwel iedereen in Overijssel toegang tot breedband. Stad én land. Ik vraag er aandacht voor omdat het bijzonder is – in november nog publiceerde de NRC een somber verhaal over gebrekkig internet in buitengebieden. “Hier loopt het internet dood.” Ruim een half miljoen Nederlanders kampt nog steeds met een ontoereikende internetverbinding door trage verglazing. Ze zijn commercieel gezien niet interessant voor de telecommarkt.Overijssel deed het anders. ‘Drie succesfactoren: daadkrachtige bewoners, ondernemende marktpartijen en een stimulerende overheid.’Eerst de bewoners. Als de pioniers van de dorpsraad Lonneker, Salland Glas, Vechtdal Breed en al die anderen vooraf hadden geweten hoeveel inspanning hun breedbandinitiatief zou vragen, waren ze er vast niet aan begonnen. Maar nu hebben ze glasvezel, het non plus ultra in breedband. Wat mij het meest opviel was hun pragmatisme. Die kabel moest er komen. Als het met een eigen coöperatie niet lukte, dan in samenwerking met een breedbandbedrijf. In Tubbergen, tegen de Duitse grens, is supersnel internet inmiddels heel gewoon. Voor wethouder Vleerbos, een van de pioniers, lijdt het geen twijfel dat glasvezel daar heeft gezorgd voor nieuwe bedrijvigheid en nieuwe inwoners.Ondernemende marktpartijenDe breedbandbedrijven zagen het buitengebied eerst niet zitten. Te duur, te moeilijk. Door een stadse bril gezien klopt dat. Maar het platteland biedt ook voordelen. In de stad kan de klant kiezen uit meerdere netwerken. Op het platteland is partij die als eerste een netwerk aanlegt spekkoper. Er komt geen tweede netwerk bij. Dat biedt zicht op stabiele inkomsten voor de lange termijn. Twee bedrijven met (semi-)publieke aandeelhouders, Cogas en CIF grepen die kans. In Twente hebben ze een aanpak ontwikkeld die nu door CIF in de rest van Overijssel en in andere provincies wordt toegepast.Meewerkende overheidIn de eerste instantie leek geld het probleem, de aanleg…

  • "Gevoel vastleggen in bewegelijke dreamscapes"

    0

    Pieter Leeflang (78), gepensioneerd kapitein en amateurfotograaf, lid van de Deventer Fotokring

    "Gevoel vastleggen in bewegelijke dreamscapes"

    "Ik was negen jaar toen ik van mijn vader een Agfa-Box kreeg; een rechthoekige zwarte doos met een handvat bovenop en een hendeltje aan de zijkant.Met een rolletje van twaalf foto's moest ik zeker een half jaar zien te doen. Ik maakte vooral familieplaatjes en vakantiekiekjes. Die waren meestal bewogen, want mijn handen waren te klein om de camera goed stil tegen mijn borst geklemd te houden."Onbewust vooruitstrevend"Onbewust was ik toen al heel vooruitstrevend. Sinds een aantal jaar heb ik mij namelijk toegelegd op het maken van 'dreamscapes'; geabstraheerde landschappen waarin veel beweging zit. Daarmee ben ik eigenlijk weer terug bij dat jochie dat zijn camera niet stilhield."Selfies zonder mijzelf"Ik probeer nu vooral te vatten wat ik voel, en niet zozeer wat ik zie. Dat was wel eens anders. Als kapitein op de grote vaart maakte ik voornamelijk foto's van de plekken die ik met mijn schip The Happy Buccaneer aandeed. Een soort dagboek in beelden. Of selfies, zonder dat ik er zelf op stond! Ook was ik een tijd gefascineerd door wolkenluchten. Die vielen niet bij iedereen in de smaak. Dan kwam ik pissig thuis van de fotografieclub en zei ik tegen mijn vrouw: ze waren niet zo enthousiast! Nu snap ik het wel: het waren mooie kalenderplaatjes. Technisch gezien niets mis mee, maar bepaald niet spannend."Fotografie als dagtaak"Fotograferen is bijna een dagtaak, nu ik met pensioen ben. Ik ben actief lid van de Deventer Fotokring en maak ook geregeld foto's voor sportverenigingen en culturele organisaties. Ik werk ook samen met Deventer Stadsdichter Wibo Kosters. Ik maak de beelden en hij schrijft daar een gedicht bij en vice versa. We zijn goed team, Wibo en ik. Wat ik ook interessant vind, is ambacht en vakmanschap. Zo heb ik drie jaar lang foto's gemaakt bij kerkorgelbouwer Reijl in Heerde. Eén…

  • "Voor de meeste mannen is het een avond uit!"

    0

    Jeroen de Lange (29), bariton bij mannenkoor Mannenklank Glanerbrug uit Enschede

    "Voor de meeste mannen is het een avond uit!"

    "Ik ga echt niet voor aap staan! Die gedachte weerhield mij er jarenlang van om bij een zangkoor te gaan. Tot ik begin 2014 een flyer met 'Koorzingen voor dummies' zag. Dat is precies mijn niveau, dacht ik! Maar lukt het die mensen wél mij te leren zingen? Twee inspirerende dagen vol leuke workshops in het Wilminktheater trokken mij over de drempel. Nu zing ik al vier jaar als bariton bij mannenkoor Mannenklank Glanerbrug."Met elkaar vooruit!"Ik ben een van de jonkies. Toch fungeer ik een beetje als coach binnen het koor. Dat zit in de aard van het beestje. 'Hoe kan het beter?' Daar heb ik altijd een mening over. Met elkaar vooruit! Dus ben ik nu de nieuwe voorzitter van ons koor. Als we willen dat we er over twintig jaar nog zijn, dan moeten we nu aan de bak. Even een frisse wind erdoorheen. Er moet meer beweging in en we gaan experimenteren met licht, geluid en kleding. Ik heb de oudere garde al een beetje voorbereid. Sommige mannen zitten al vijftig jaar bij een koor en moeten dan ineens gaan bewegen. Als dat lukt, dan is dat ontzettend leuk om te zien! De bereidheid is er, dat is al het halve werk!"Laagdrempelig en gezellig"Dat gevoel dat je direct wordt opgenomen; dat is belangrijk! De sfeer bij ons is laagdrempelig en gezellig. Voor de meeste mannen is het echt een avond uit: samen iets moois creëren, biertje erbij en lekker over FC Twente praten! Maar we delen ook lief en leed en steunen elkaar als het nodig is."Wauw, wat onverwacht!"Wat ons als koor uniek maakt, is de veelzijdigheid aan nummers die we ten gehore brengen. Van byzantijns tot popnummers, van lichtgeestelijke opwekkingsliederen tot iets van The Beatles of Elvis. Als ik het voor het zeggen heb, laten we…

  • "Spelen met karakters"

    0

    Claire Poutsma (53), kunstzinnige duizendpoot (nu tekenen en schilderen) uit Ommen.

    "Spelen met karakters"

    "Fantasie en sfeer zijn bepalend in mijn werk; er zit altijd een dromerig tintje aan. Als kind tekende ik al droomhuizen om in te verdwalen en bouwde ik hutjes op de hei. Ik was erg verlegen en teruggetrokken. Mensen kwamen kijken wat ik had getekend en ik kon er dan over vertellen. Zo kwam ik via mijn kunst in contact met anderen."Draak met kunstgebit"Ik heb jarenlang met keramiek gewerkt. Ik verbande de auto uit de garage om ruimte te maken voor mijn pottenbakkersoven en spuitcabine. Ik kon mijn spullen daar laten liggen zonder dat iemand eraan kwam, heerlijk! Ook met keramiek verbeeldde ik mijn fantasie. Ik maakte bijvoorbeeld een draak met een echt kunstgebit. Die werd direct verkocht bij een atelierroute in Rolde waaraan ik deelnam."Communicatie tussen geloven"Ik mocht mijn draken een keer exposeren in een kerk. Ze wisten van tevoren niet waarmee ik zou komen. Terwijl ik sprak met de voorganger stalde ik mijn beelden uit. Ik merkte dat hij ineens stilviel, maar snapte niet goed waarom. Achteraf bleek dat het drakenbeeld in veel kerken gelijkstaat aan de duivel. Ik kom zelf uit de katholieke kerk, waar draken juist dienen als afschrikking van het kwaad. Uiteindelijk ben ik teruggereden en ben ik het gesprek met de man aangegaan. Ik vind het mooi dat mijn werk op zo'n manier de communicatie tussen geloven op gang brengt."Spelen met perspectief"Uiteindelijk ben ik gestopt met keramiek omdat het werken met de metalen in glazuur slecht is voor je gezondheid. Ik ben overgestapt op tekenen en schilderen. Ik vind het interessant om invulling aan mijn werk te geven door te spelen met perspectief en kleur. Als ik bijvoorbeeld een portret maak van iemand met een dominant karakter, dan zet ik het hoofd heel hoog op het doek, zodat het op je neer kijkt. Door…

  • "Onze club is net familie"

    0

    Didy Leijzer (70) uit Almelo schildert al 28 jaar.

    "Onze club is net familie"

    "Ik schilder het liefst landschappen met water. Dat is ook niet zo gek, want mijn man en ik hebben altijd bootjes gehad. We gaan meestal naar Denemarken op vakantie. Dan gaat de boot altijd mee op de aanhanger. Het meest inspirerende plekje om te schilderen vind ik het noordelijkste puntje van Denemarken, daar waar de Noordzee en de Oostzee elkaar ontmoeten. In de negentiende eeuw hebben daar veel beroemde schilders gezeten vanwege het mooie licht."Kon ik dat maar!"Eind jaren tachtig zat ik bij de boetseerclub. Vanuit ons leslokaal keek ik uit op de schildercursus. Ik ging regelmatig even bij ze kijken en dacht dan: ik wou dat ik dat kon! Uiteindelijk ben ik 25 jaar geleden toch op schilderles gegaan, eerst bij Kreatief centrum en later bij De Peinturisten in Almelo. Ik begon met aquarel en pastelkrijt, maar ik kwam er vrij snel achter dat mijn voorkeur uitgaat naar olieverf."Rondje langs schilderijen"Ik schilder niet alleen bij De Peinturisten, maar ben ook secretaris en penningmeester. Het is een gezellige groep van ongeveer twintig amateurschilders. Sinds het overlijden van onze gewaardeerde docent en oprichter meneer Van den Noort helpen we elkaar. Aan het einde van de les maken we met z'n allen een rondje langs de schilderijen en geven we elkaar tips. Tot nu toe werkt dat prima, maar we zouden het leuk vinden om een nieuwe docent te krijgen. Helaas is dat door beperkte financiën moeilijk."Op schoolreisje"Onze club is net familie. Elk jaar gaan we met z'n allen op 'schoolreisje', zo noemen we dat gekscherend! Binnenkort mogen we weer. We gaan eerst langs bij kunstenaar Roman Reisinger in Gorssel. Hij exposeert aan huis en leidt ons niet alleen rond, maar geeft ook uitleg over technieken. Dat wordt vast erg leerzaam! Daarna gaan we lekker lunchen. We sluiten af met een bezoek…

  • Nieuwe Commissaris van de Koning Andries Heidema

    0

    ‘De grootste uitdaging is om mensen zich thuis te laten voelen’

    Nieuwe Commissaris van de Koning Andries Heidema

    Andries Heidema (56) wil beslist geen ‘baas’ zijn. Hij zal niet op dag één roepen van die-en-die kant moet het op met de provincie. Door eerst te luisteren, door te zoeken naar gedeelde energie en passie van mensen geeft hij vorm aan zijn visie. In zijn nieuwe baan als commissaris van de Koning in Overijssel draait het bij hem om vier begrippen: ‘Samen, thuis, trots en verbinding.’ Op 11 juli 2018 is de voormalige burgemeester van Deventer geïnstalleerd in zijn nieuwe functie.Hij wil een soort burgervader worden voor alle Overijsselaars. Dicht bij de mensen staan. Dat lijkt lastig, als boegbeeld van een bestuurslaag die per definitie wat op afstand staat van de burger. ‘Dus moet je naar de mensen toe,’ concludeert Heidema. ‘De grootste uitdaging is om mensen zich thuis te laten voelen.’ En daar gaat hij naar eigen woorden zijn stinkende best voor doen. ‘Met thuis bedoel ik niet alleen fysieke zaken, zoals een dak boven je hoofd, eten en drinken, maar thuis is ook gezien en gewaardeerd worden. Je veilig voelen, wie of wat je ook bent, hoe je er uitziet en wat je aard en overtuiging ook is; je hoort er bij en we doen het samen.’ Zo werkte hij in Deventer, bruggen slaand en verbindingen zoekend, zo wil hij dat nu voor heel Overijssel gaan doen. Overtuigingen of politieke kleur zijn daarbij van ondergeschikt belang.“Ik vertegenwoordig geen partij in het ambt van commissaris. Dat suggereert dat je partijpoliticus bent, dat je extra voor één bepaalde club bent. Zo is het niet.”Verwijzingen naar zijn eigen politieke kleur – Heidema is de eerste Nederlandse Commissaris van de Koning van ChristenUnie huize – wijst hij dan ook resoluut van de hand. ‘Als je het ambt van burgemeester of commissaris politiek inkleurt sla je de plank volkomen mis. Mij een…