Initiatieven totaal 3

Initiatieven met de meeste energie

Start initiatief
  • Nieuwe Commissaris van de Koning Andries Heidema

    39

    ‘De grootste uitdaging is om mensen zich thuis te laten voelen’

    Nieuwe Commissaris van de Koning Andries Heidema

    Andries Heidema (56) wil beslist geen ‘baas’ zijn. Hij zal niet op dag één roepen van die-en-die kant moet het op met de provincie. Door eerst te luisteren, door te zoeken naar gedeelde energie en passie van mensen geeft hij vorm aan zijn visie. In zijn nieuwe baan als commissaris van de Koning in Overijssel draait het bij hem om vier begrippen: ‘Samen, thuis, trots en verbinding.’ Op 11 juli 2018 is de voormalige burgemeester van Deventer geïnstalleerd in zijn nieuwe functie.Hij wil een soort burgervader worden voor alle Overijsselaars. Dicht bij de mensen staan. Dat lijkt lastig, als boegbeeld van een bestuurslaag die per definitie wat op afstand staat van de burger. ‘Dus moet je naar de mensen toe,’ concludeert Heidema. ‘De grootste uitdaging is om mensen zich thuis te laten voelen.’ En daar gaat hij naar eigen woorden zijn stinkende best voor doen. ‘Met thuis bedoel ik niet alleen fysieke zaken, zoals een dak boven je hoofd, eten en drinken, maar thuis is ook gezien en gewaardeerd worden. Je veilig voelen, wie of wat je ook bent, hoe je er uitziet en wat je aard en overtuiging ook is; je hoort er bij en we doen het samen.’ Zo werkte hij in Deventer, bruggen slaand en verbindingen zoekend, zo wil hij dat nu voor heel Overijssel gaan doen. Overtuigingen of politieke kleur zijn daarbij van ondergeschikt belang.“Ik vertegenwoordig geen partij in het ambt van commissaris. Dat suggereert dat je partijpoliticus bent, dat je extra voor één bepaalde club bent. Zo is het niet.”Verwijzingen naar zijn eigen politieke kleur – Heidema is de eerste Nederlandse Commissaris van de Koning van ChristenUnie huize – wijst hij dan ook resoluut van de hand. ‘Als je het ambt van burgemeester of commissaris politiek inkleurt sla je de plank volkomen mis. Mij een…

  • Geschreeuw en heel wat wol

    17

    Overijssel subsidieert schaapskuddes

    Geschreeuw en heel wat wol

    Hoe mooi is het om in alle vroegte op te staan in het schitterende Overijsselse landschap. Vervolgens op pad te gaan met een schaapskudde en op die manier ook nog eens het heidelandschap in Overijssel op natuurlijke wijze in stand te houden?De Provincie Overijssel opent daarom een nieuwe subsidieregeling voor gescheperde schaapskuddes. Die regeling geldt voor eigenaren van kuddes en de Provincie wil er minimaal vijf kuddes gedurende vier jaar van in stand houden met een bedrag van 30.00 euro per jaar. Belangrijke voorwaarde hierbij is dat de aanvrager een overeenkomst heeft gesloten met bijvoorbeeld Natuurmonumenten of Staatsbosbeheer en dat de herder goed moet weten waar de schapen wel of niet mogen grazen. Verslag van een dag op pad met 300 levende maaimachines.Er is geen verschil tussen gesubsidieerde en niet gesubsidieerde schapen: ze blaten even hard, ze eten evenveel gras en ze zijn allemaal bang voor de bordercollie. Dus als schaapherder Anita Wichers (52) ’s morgens samen met haar vrijwilliger Hans Bouwman de zware houten hekken opent, stuiteren 300 ongesubsidieerde donsbollen het bos in richting Looberg, onderdeel van de Archemerberg (77,9 meter hoog).Een uur eerder heeft ze bordercollies Gladstone en Wheely (een schenking van de Inner Wheel Club) uit hun hok gehaald en de kreupele schapen in de schaapskooi gelaten. Veel zijn het er niet en klagelijk blatend blijven ze achter terwijl ook de schaapherders in het bos verdwijnen en de 123 lammeren en 177 ooien als lemmingen richting de heide lopen. Het lastige bij een subsidieregeling is volgens Hans Kreuwel van de provincie, dat er gekeken moet worden naar zaken als wat een traditionele schaapskudde is: ‘Moet daar bijvoorbeeld een schaapskooi bij zijn? Of mogen ze ook bij de boer staan en af en toe met een vrachtwagen worden vervoerd? Er zijn namelijk ook begrazingsbedrijven mét schaapshonden, en een…

  • Frisse bestuurders bij elkaar

    13

    Ontmoeting der colleges tijdens Het Grootste Kennisfestival van Nederland

    Frisse bestuurders bij elkaar

    ‘Fris en fruitig’ noemde waarnemend commissaris Boele Staal ze, de nieuwe colleges van de Overijsselse gemeenten. Nog niet allemaal compleet –er wordt in een aantal gemeenten nog gewerkt aan de samenstelling- maar compleet genoeg om bij elkaar te komen in de opmaat naar het grootste Kennisfestival van Nederland in Deventer. Sommige helemaal nieuw aan het bestuurlijk firmament, andere gepokt en gemazeld in het bestuurlijke vak, maar herkozen en dus ‘fris’ gebleven.Het provinciebestuur organiseerde de oploop van nieuwe colleges in de eerste plaats om elkaar te leren kennen en om vervolgens het belang van samenwerking en de vormen daarvan met elkaar te bespreken. ‘Elkaar leren kennen, netwerken en samenwerken is essentieel om onze gezamenlijke doelen te bereiken. Want de opgaven waar we voor staan zijn groot,’ aldus waarnemend Commissaris van de Koning Boele Staal in zijn openingswoord. Voorheen maakten colleges na hun installatie hun opwachting op het provinciehuis in Zwolle, voor een kennismaking met het college van Gedeputeerde Staten. Een vorm van ‘audiëntie’, zo werd dat wel ervaren, die niet meer bij deze netwerktijd past. Een gezamenlijke ontmoeting, op het inspirerende terrein van het Deventer Havengebied, voorafgaand aan een totaal uitverkocht Kennisfestival, werd duidelijk op prijs gesteld door de nieuwe colleges, en gevoeld als vernieuwend.De provincie Overijssel draagt zorg voor de kwaliteit van het openbaar bestuur, en jaagt dan ook vernieuwing en innovatie aan op bestuurlijk terrein. Dat gebeurt onder meer onder de vlag van Studio Vers Bestuur, een netwerk van professionals van overheden, kennisinstellingen, onderwijs en bedrijfsleven. Op zoek naar nieuwe vormen van samenwerking, participatie en nieuwe manieren van werken tussen overheid en samenleving. Voor de gelegenheid bracht Studio Vers Bestuur een boekwerkje uit met daarin de meest aansprekende voorbeelden daarvan in het Overijssel van nu. De gemeente Hellendoorn, die het cultuurbeleid in handen van de inwoners gaf. Borne met…

  • "Bij ons koor staan plezier in samen zingen en solidariteit voorop."

    11

    Chrispina Altman (50) zingt bij het multiculturele wereldmuziekkoor IntervOcaal uit Enschede

    "Bij ons koor staan plezier in samen zingen en solidariteit voorop."

    Zang is een universele taal. Dit bewijzen de enthousiaste koorleden van IntervOcaal, dat zich onderscheidt door diversiteit en meertaligheid. Eén van hen is Chrispina Altman. In het dagelijks leven fulltime werkzaam als financieel medewerker bij Saxion, in haar vrije tijd zangeres bij IntervOcaal. Zingen deed de 50-jarige Chrispina haar hele leven al: op de basisschool en in het koor van de kerk in Indonesië voordat ze 25 jaar terug naar Nederland in geëmigreerd.Haar levenslange liefde voor muziek leidde haar naar IntervOcaal. Dit koor is een mengelmoes van verschillende nationaliteiten met uiteenlopende culturele achtergronden. Dat is ook wat Chrispina zo aanspreekt. "Die diversiteit. Dat IntervOcaal bestaat uit zo veel nationaliteiten en dat we in verschillende talen zingen. Soms zelfs in mijn eigen taal, Javaans of Indonesisch." Ze is nieuwsgierig van aard en wil graag culturen, talen en leuke mensen leren kennen. Van de wekelijkse woensdagavondrepetities onder leiding van Diet Gerritsen komt ze eigenlijk altijd vrolijk en enthousiast thuis.2018 is voor IntervOcaal een feestjaar, het wereldmuziekkoor bestaat namelijk vijftien jaar. Daarom werkt IntervOcaal momenteel aan het grootschalige Georgië-project 'Aan Tafel'. Hierbij komen erfgoed, muziek en eten samen in een één jaar durend evenement. Gedurende dat jaar geeft IntervOcaal een aantal concerten rondom de thema's oogst, moestuinen, groei en zaaien. Ze sluiten het jaar af met een spetterend slotconcert aan tafel, waar volop gesmuld wordt van de nieuwe oogst. Daarbij verzorgen de koorleden uiteraard de muzikale omlijsting.De WAK is niet nieuw voor IntervOcaal. "Dit is de derde keer dat we meedoen," vertelt Chrispina. Op de Big WAK Night op woensdag 6 juni laat IntervOcaal graag zien hoe kleurrijk en leuk samen zingen kan zijn. En misschien brengen ze ook wel een lied of twee ten gehore van hun unieke 'Aan Tafel' project. "We willen laten zien dat in ons koor iedereen welkom is.…

  • "Van niet durven zingen naar een solo-optreden!"

    5

    Saskia Schurink (45) zingt sinds twee jaar in het Haaksbergense dameskoor Etcetera

    "Van niet durven zingen naar een solo-optreden!"

    "Ik zing graag onder de douche. Het liefst blèr ik Heaven van Brian Adams of Halleluja van Leonard Cohen. Ik krijg wel eens commentaar van de buren; of ik niet eens een ander liedje kan zingen! Mijn dochter en zoon worden er ook wel eens gek van, dus ik probeer mijn mond te houden als zij in de buurt zijn!"Eerst wat borreltjes"Ik heb altijd graag gezongen. Op de trouwerij van mijn zus zong ik het countrynummer Blanket on the ground van Billie Jo Spears met de band mee. Er moesten eerst wel een paar borreltjes in voor ik dat durfde! Het was eigenlijk bedoeld als pesterijtje, omdat mijn zus niet van countrymuziek houdt. Maar uiteindelijk vond iedereen het hartstikke leuk!"Stiekem toelatingsexamen doen"Als kind wilde ik graag op gitaarles. Op mijn dertiende deed ik stiekem mee aan een toelatingstest voor de muziekschool. Je moest een liedje zingen om te laten horen of je voldoende muzikaal was. Ik zong My Bonnie lies over the ocean en mocht op les komen. Helaas is het er toen niet van gekomen om op les te gaan. Sindsdien heeft het altijd gekriebeld om ooit eens bij een koor te gaan, maar lange tijd durfde ik dat niet."Dameskoor Etcetera"Toen ik twee jaar geleden van Enschede naar Haaksbergen verhuisde, heb ik de knoop doorgehakt. Ik heb me aangemeld bij dameskoor Etcetera en heb daar nog geen moment spijt van gehad! Ik dacht altijd dat je supergoed moest kunnen zingen en noten moest kunnen lezen, maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Had ik het maar veel eerder gedaan, denk ik vaak!"In een deuk"Het is meer dan alleen samen liedjes zingen, het is ook supergezellig met onze groep. We liggen bijvoorbeeld regelmatig in een deuk als iemand een verkeerd stukje zingt! We hebben een heel breed repertoire, van…

  • "Lekker tokkelen in mijn 'mancave'

    4

    Henri Grootenhuis 'Cigarbox Henri' (50), gitarist en gitaarmaker uit Dalfsen

    "Lekker tokkelen in mijn 'mancave'

    "Ik ben een laatbloeier. Op mijn 27ste begon ik pas met gitaarspelen. Het meeste leerde ik mijzelf aan, via YouTube en boeken. Ik heb veel naar oude blues geluisterd en nagespeeld. Na een jaar of zes oefenen dacht ik: zo, nou snap ik het wel."Gitaar van slaven"Ik ging op zoek naar de geschiedenis van de blues, mijn favoriete muziek. Dan kom je al snel in het Amerika van rond 1900 uit. Op de katoenplantages in de Mississippidelta zochten de slaven naar een goedkope manier om muziek te maken. Ze zetten een bezemsteel in de sigarendoosjes van de katoenbaas en spanden daar een draad overheen. Met de kop van een gebroken wijnfles, een bottleneck, maakten ze simpele loopjes. Zo ontstond de cigar box guitar."Gewoon gaan knutselen"Ik dacht: dat kan ik zelf ook wel. Ik ben gewoon gaan knutselen, en zo ontstond mijn eerste cigar box guitar. Ik heb hem nog steeds, maar ik speel er niet meer op. De gitaren die daarna kwamen, werden namelijk steeds beter. Ik speel bij twee verschillende bands op mijn zelfgemaakte gitaren; The New American Farmers en The Boothill Stompers. Ik heb inmiddels een hele verzameling, maar zes gitaren gebruik ik ook werkelijk om mee op te treden. Naast gitaren maak ik ook versterkertjes en lampen van sigarendoosjes. Daarnaast geef ik thuis en op scholen demo's en workshops cigar box guitar-bouw en geef ik gitaarles."Mooie ontmoetingen"Mijn cigar box guitars hebben me al heel wat mooie ontmoetingen opgeleverd. Zo heb ik een gitaar mogen bouwen voor Bennie Jolink. Ik ben groot fan van Normaal, dus dat was mooi werk. Ook voor Seasick Steve, een Amerikaans cultfiguur die veel op junkinstrumenten speelt, heb ik een gitaar gebouwd. Hij bouwt zelf ook junkgitaren, en neemt wel twintig gitaren tegelijk mee op het podium. Ik heb geprobeerd om al die…

  • "Ik zie veel meer dan vroeger"

    4

    Nienke Runneboom (55) uit Wierden fotografeert sinds tien jaar graag alles wat ze om zich heen ziet

    "Ik zie veel meer dan vroeger"

    "Overal waar ik kijk, zie ik mooie plaatjes. Mijn vriend moet regelmatig op me wachten omdat ik iets zie wat ik per se op de foto moet zetten. Tegenwoordig zegt hij: "We gaan samen weg, maar dan moet je wel je camera thuislaten!" Gelukkig heb ik dan altijd nog mijn telefoon bij me. Want als ik echt een mooi beeld zie, dan móet ik die foto wel maken. Als ik dat niet doe, dan kan het zomaar zijn dat het de hele dag nog door mijn hoofd spookt. Shit, denk ik dan, dat beeld had zo mooi bij die serie gepast!"Foto's voor vader"In 2008 werd mijn vader ziek. Zes weken voor zijn overlijden kregen we bericht dat hij er niet meer lang zou zijn. In die weken heb ik voor hem een afscheidsboek gemaakt. Ik heb al zijn familie en vrienden gevraagd om een laatste groet voor hem te schrijven. Voor de teksten zonder beeld ben ik op pad gegaan om een passende foto te maken. Toen mijn broer door het boek heen bladerde, vroeg hij me hoe ik aan die mooie foto's kwam. Zelf gemaakt, vertelde ik. Hij vond ze prachtig en raadde me aan om vaker te fotograferen. Ik volgde zijn advies op en kocht een Lumix compactcamera."Hart bij portretten"In de eerste jaren zette ik werkelijk alles op de foto waar mijn oog op viel. Van lammetjes tot bloeiende bloemetjes. Het was heel gek; ik zag ineens van alles wat ik daarvoor nooit had gezien. Maar ik ontdekte al snel dat mijn hart bij portretfotografie ligt. Ik wil iemand zo vastleggen dat zijn mooie eigenschappen naar voren komen. Meestal fotografeer ik buiten. Dan neem ik iemand mee naar een mooie achtergrond die goed bij die persoon past. Nu bijvoorbeeld, met die beginnende bloesems aan de bomen, prachtig!"Twintig saaie…

  • Sierd Hornstra voert zijn koeien met krachtige kruiden

    3

    Achtergrondverhalen uit Overijssel

    Sierd Hornstra voert zijn koeien met krachtige kruiden

    Kropaar? Voor de gemiddelde boer is dat de vloek voor het weiland. Het liefst spit ‘ie het grasgewas er onmiddellijk uit. Dat geldt niet voor veehouder Sierd Hornstra (58) in Eesveen. ‘Ik bin d’r wies mee. Prima droogvoer, zolang je het maar jong en kort houdt.” Maar Sierd is dan ook geen gemiddelde boer. Hij voert zijn koeien met krachtige weidekruiden. Ze zijn zelden ziek en krijgen nooit antibiotica. En krachtvoer ook niet.Want de kracht groeit gewoon in de wei. Natuurlijk boeren, met klaver, luzerne en chicorei, dat doen de Hornstra’s. Het is eind februari, het heeft behoorlijk gevroren en de weiden achter Steenwijk zijn wit uitgeslagen van de rijp. Koeien zie je op dit moment maar zelden buiten. In het voorjaar en de zomer misschien. Maar bij temperaturen onder nul? De Brown Swiss en Jersey koeien van boer Hornstra lopen deze morgen vrolijk in de witte wei. Bevroren gras is niet hun eerste favoriet, maar de zon komt op, het kruidenrijke grasland ontdooit en laat zich al snel smaken. Sierd Hornstra en zijn vrouw en zoon zijn natuurlijke boeren. Ze zochten en vonden nieuwe methoden en middelen om hun veestapel gezond en weerbaar te houden. De weidekruiden zijn een onderdeel van de bedrijfsvoering. Gezonde beesten, geen risico’s voor de volksgezondheid, minder uitstoot richting milieu; het vergt een andere kijk op het boerenbedrijf anno 2018.‘Tegen stagiairs en nieuwkomers zeg ik altijd: vergeet alles, zet alles wat je tot nu toe hebt geleerd op school maar uit je hoofd’Geestelijk rijkDe Hornstra’s werken volgens het Pure Graze principe. Initiatiefnemer Ado Bloemendal deed in Denemarken ervaringen op die hij in Nederland – in het Overijsselse Den Ham- ontwikkelde tot een nieuwe kijk op veehouderij. Inmiddels wint de methode terrein, al is het aantal toeleveranciers van de #PureGraze melk- vleesproducten nog dunbezaaid. Sierd Hornstra…

  • Over kip en verse friet

    0

    Longreads

    Over kip en verse friet

    In de Gieterse polder heeft de koude wind vrij spel. Temidden van de besneeuwde aardappelakkers ligt het bedrijf van agrarisch ondernemer Pieter Winter (48). In 1937 kwam zijn grootvader vanuit het Groningse Loppersum hier ‘pionieren’ op de verse poldergrond. Het was niet de allerbeste grond, geen zavelrijke Noordoostpolder, maar schrale zand- en dalgrond. Voor het houden van melkvee goed genoeg, maar akkerbouw bleef lastig. Inefficiënt, door de kleine kavels, de vele sloten en permanent risico op waterschade.Toch worden al sinds drie generaties aardappelen verbouwd in de Gieterse Polder. Zit je s ’avonds op de bank met een zak chips van Lays, grote kans dat de aardappels daarvoor afkomstig zijn uit de Gieterse polder. Datzelfde geldt voor de patat frites die je geserveerd krijgt bij restaurants in de buurt: van eigen bodem.Maar Agro Giethoorn aan de Jan van Nassauweg is meer dan aardappels alleen. Er bivakkeren ook nog eens 115.000 ‘Goed Nest Kippen’. Dat zijn trager groeiende kippen die langer leven en minder antibiotica nodig hebben. Kippen ‘vreten’ stroom en produceren mest, de aardappelverwerking kost stroom en levert afval. Vier kostenposten die dankzij de biogasinstallatie bij Agro Giethoorn in waarde worden omgezet.Goed Nest Kippen groeien trager“Alleen begin je niets”Twee biogasinstallaties leveren nu groene stroom voor een kleine zesduizend huishoudens, omgerekend zo’n 30% van de Steenwijker huizen. De warmte die vrij komt van de motor wordt gebruikt om de kippenstallen te verwarmen. Ook wordt de warmte gebruikt voor de mestverwerking en de droger. De gasrekening van het pluimveebedrijf werd daarmee van tachtigduizend euro naar nul gereduceerd. Daarnaast kwam er een drooginstallatie waarmee de restanten van aardappelen – de stukjes en de schillen- worden verwerkt tot ingrediënt voor hondenvoer. Oorspronkelijk was het akkerbouwbedrijf van de familie Cordes. In 1996 voegde Pieter Winter zijn familiebedrijf erbij en werd het één onderneming. Deze samenwerking werd…

  • Het Paapje, het scheurverbod en een verdronken dorp

    0

    Achtergrondverhalen uit de provincie

    Het Paapje, het scheurverbod en een verdronken dorp

    Nog geen week geleden stonden hier de schaatsers op de ijzers, nu is het water van de Beulakerwiede weer vloeibaar onder de maartse buienlucht. Aan de rand van het uitgestrekte merengebied wijst boswachter Broer Blaauwbroek de bezoekers naar het water, de plek waar ooit het dorpje Beulaeke in de woeste golven verdween. De klokken van de toren van het verdwenen dorp kun je soms ’s nachts nog horen, als het waait.Vandaag is praktisch iedereen die iets te vertellen of te doen heeft in de Wieden en de Weerribben bijeen in het bezoekerscentrum, dat verscholen ligt in de laagte naar het meer. Een greep uit het gezelschap: Provinciebestuurders Bert Boerman, Annemieke Traag, Monique van Haaf en Eddy van Hijum. Gemeentebestuurder Wim Brus, Natuurmonumenten. LTO Noord, regio Oost en Waterschap Drents Overijsselse Delta. De mensen van het Nationaal Park Weerribben-Wieden. Ambtelijke opdrachtgevers. Projectleiders, rietsnijders, natuurwerkers, veehouders en landinrichters. Allemaal hebben ze iets, met het gebied. Het grootste Natura 2000 gebied van Overijssel, de provincie met de meeste natuurgebieden van heel Nederland. Met 24 gebieden is Natura 2000 voor Overijssel een rijke zegen – vanwege de schoonheid van de gebieden- en soms een regelrechte vloek, vanwege de complexiteit. De gemêleerdheid van het gezelschap in Sint Jansklooster maakt meteen duidelijk hoe ingewikkeld het is: met zoveel verschillende partijen een gebied als de Wieden en Weerribben behouden en toekomstbestendig maken, én ervoor zorgen dat er ondertussen voor de bewoners nog een boterham te verdienen valt. Niet dat daar zulke hoge eisen aan worden gesteld. Een gewone boterham is goed, de mensen zijn er van nature gewend om hard te werken, in weer en wind.‘Zo willen we het blijven doen’‘We hoeven niet beter en we hoeven niet méér. We willen geen driehonderd koeien, we hoeven niet per se rijk te worden, maar we willen gewoon blijven…

  • Heel Overijssel aan supersnel internet

    0

    Heel Overijssel aan supersnel internet

    Te mooi om waar te zijn? Toch is het zo. In 2019 heeft vrijwel iedereen in Overijssel toegang tot breedband. Stad én land. Ik vraag er aandacht voor omdat het bijzonder is – in november nog publiceerde de NRC een somber verhaal over gebrekkig internet in buitengebieden. “Hier loopt het internet dood.” Ruim een half miljoen Nederlanders kampt nog steeds met een ontoereikende internetverbinding door trage verglazing. Ze zijn commercieel gezien niet interessant voor de telecommarkt.Overijssel deed het anders. ‘Drie succesfactoren: daadkrachtige bewoners, ondernemende marktpartijen en een stimulerende overheid.’Eerst de bewoners. Als de pioniers van de dorpsraad Lonneker, Salland Glas, Vechtdal Breed en al die anderen vooraf hadden geweten hoeveel inspanning hun breedbandinitiatief zou vragen, waren ze er vast niet aan begonnen. Maar nu hebben ze glasvezel, het non plus ultra in breedband. Wat mij het meest opviel was hun pragmatisme. Die kabel moest er komen. Als het met een eigen coöperatie niet lukte, dan in samenwerking met een breedbandbedrijf. In Tubbergen, tegen de Duitse grens, is supersnel internet inmiddels heel gewoon. Voor wethouder Vleerbos, een van de pioniers, lijdt het geen twijfel dat glasvezel daar heeft gezorgd voor nieuwe bedrijvigheid en nieuwe inwoners.Ondernemende marktpartijenDe breedbandbedrijven zagen het buitengebied eerst niet zitten. Te duur, te moeilijk. Door een stadse bril gezien klopt dat. Maar het platteland biedt ook voordelen. In de stad kan de klant kiezen uit meerdere netwerken. Op het platteland is partij die als eerste een netwerk aanlegt spekkoper. Er komt geen tweede netwerk bij. Dat biedt zicht op stabiele inkomsten voor de lange termijn. Twee bedrijven met (semi-)publieke aandeelhouders, Cogas en CIF grepen die kans. In Twente hebben ze een aanpak ontwikkeld die nu door CIF in de rest van Overijssel en in andere provincies wordt toegepast.Meewerkende overheidIn de eerste instantie leek geld het probleem, de aanleg…

  • "Gevoel vastleggen in bewegelijke dreamscapes"

    0

    Pieter Leeflang (78), gepensioneerd kapitein en amateurfotograaf, lid van de Deventer Fotokring

    "Gevoel vastleggen in bewegelijke dreamscapes"

    "Ik was negen jaar toen ik van mijn vader een Agfa-Box kreeg; een rechthoekige zwarte doos met een handvat bovenop en een hendeltje aan de zijkant.Met een rolletje van twaalf foto's moest ik zeker een half jaar zien te doen. Ik maakte vooral familieplaatjes en vakantiekiekjes. Die waren meestal bewogen, want mijn handen waren te klein om de camera goed stil tegen mijn borst geklemd te houden."Onbewust vooruitstrevend"Onbewust was ik toen al heel vooruitstrevend. Sinds een aantal jaar heb ik mij namelijk toegelegd op het maken van 'dreamscapes'; geabstraheerde landschappen waarin veel beweging zit. Daarmee ben ik eigenlijk weer terug bij dat jochie dat zijn camera niet stilhield."Selfies zonder mijzelf"Ik probeer nu vooral te vatten wat ik voel, en niet zozeer wat ik zie. Dat was wel eens anders. Als kapitein op de grote vaart maakte ik voornamelijk foto's van de plekken die ik met mijn schip The Happy Buccaneer aandeed. Een soort dagboek in beelden. Of selfies, zonder dat ik er zelf op stond! Ook was ik een tijd gefascineerd door wolkenluchten. Die vielen niet bij iedereen in de smaak. Dan kwam ik pissig thuis van de fotografieclub en zei ik tegen mijn vrouw: ze waren niet zo enthousiast! Nu snap ik het wel: het waren mooie kalenderplaatjes. Technisch gezien niets mis mee, maar bepaald niet spannend."Fotografie als dagtaak"Fotograferen is bijna een dagtaak, nu ik met pensioen ben. Ik ben actief lid van de Deventer Fotokring en maak ook geregeld foto's voor sportverenigingen en culturele organisaties. Ik werk ook samen met Deventer Stadsdichter Wibo Kosters. Ik maak de beelden en hij schrijft daar een gedicht bij en vice versa. We zijn goed team, Wibo en ik. Wat ik ook interessant vind, is ambacht en vakmanschap. Zo heb ik drie jaar lang foto's gemaakt bij kerkorgelbouwer Reijl in Heerde. Eén…

Chat met Janneke
Chat met Janneke