Initiatieven totaal 9

Initiatieven met de meeste energie

Start initiatief
  • Gevonden bij de aanleg van het Reevediep: De oudste hut van Nederland

    4.4k

    Gevonden bij de aanleg van het Reevediep: De oudste hut van Nederland

    Bij de ingebruikname van het Reevediep op 14 maart neemt Koning Willem Alexander het eerste exemplaar in ontvangst van Deining in de IJsseldelta – Biografie van de bypass bij Kampen. In dit boek over de bewogen geschiedenis van het Reevediep doen vele betrokkenen hun persoonlijke verhaal. Zoals archeoloog Axel Müller, die een bijzondere vondst deed in het gebied van de bypass: een hut uit het stenen tijdperk. Dat ze toen al hutten bouwden, is een ontdekking van internationaal belang. Dit interview is een (ingekorte) voorpublicatie uit Deining in de IJsseldelta van Joep Boerboom. Vanaf 14 maart in de winkel en nu al te bestellen bij WBOOKS.Speld in hooiberg? Archeologisch grondonderzoek doen voor je een huis bouwt, is te overzien. Maar hoe doe je dat in een gebied van vele vierkante kilometers, zoals bij de bypass het geval was? Is dat niet zoeken naar een speld in een hooiberg? Dat valt mee, zegt archeoloog Axel Müller. Hij legt uit hoe ze stap voor stap het zoekgebied bepaalden. ,,We zijn eerst in de archieven gedoken en hebben uitgezocht wat al bekend was over het gebied. Vervolgens hebben we met grondboringen gereconstrueerd hoe het landschap er vroeger uitzag.’’ Axel MüllerIn de steentijd bestond de wijde omgeving van Kampen uit een uitgestrekt en licht heuvelachtig dekzandlandschap. Ten zuiden van Kampen lag een oude stroomvallei van een voorloper van de IJssel. Een aantrekkelijk leefgebied voor de mens. ,,We troffen er een dik pakket veen met daarin fossiele stuifmeelkorrels. Aan de hand daarvan konden we zelfs nagaan welke planten er groeiden.’’ FlintstonesTen westen van deze oude rivierloop lag een langgerekte zandrug. Hoog en droog, maar wel in de buurt van drinkwater en voedsel. Hier moeten de Flintstones van de lage landen zich thuis gevoeld hebben. De verwachtingen van de archeologen om juist op deze plekken sporen van menselijke…

  • "Als je samen met een vrij kleine groep muziek maakt, vorm je een eenheid die verder gaat dan individuen. Het is heel fijn om daar onderdeel van te zijn."

    13

    Fokke Meima (66) uit Deventer is gepensioneerd huisarts en speelt al sinds zijn jeugd hobo.

    "Als je samen met een vrij kleine groep muziek maakt, vorm je een eenheid die verder gaat dan individuen. Het…

    Fokke Meima wist vanaf zijn zesde al twee dingen heel zeker. Hij wilde dokter worden en hij wilde hobo spelen. Dokter omdat hij in zijn ouderlijk gezin hun huisarts aan het werk zag: “Een inspirerende man die een mooi vak uitoefende waar je ook nog eens mensen mee helpt! De hobo omdat hij het als kind in de Vredeskerk in Rotterdam-Zuid, nu een Servisch-Orthodoxe kerk, had gehoord en het ongelofelijk mooi vond klinken.Toen het eenmaal zover was en hij zijn studie moest kiezen, deed hij dit op een weloverwogen wijze: “Ik dacht, als ik twee interesses heb, kan ik wel dokter worden en als hobby muziek maken, maar omgekeerd kan dat niet.” Hij begon met zijn studie geneeskunde aan de Erasmusuniversiteit. Daarnaast ging hij werken om de kosten voor zijn andere passie te kunnen betalen. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Naast de reguliere, Franse hobo, speelt hij ook de Weense hobo en de althobo. “Muziek maken is altijd een geweldige uitlaatklep. Als je samen met een vrij kleine groep van vijf mensen muziek maakt, kun je heel veel ervaren aan non-verbale communicatie. Je voelt elkaar aan en ziet aan iemands bewegingen wanneer die precies gaat beginnen met zijn tonen. Er gebeurt van alles in non-verbale communicatie. Dat is heerlijk om te doen. Je vormt een eenheid die verder gaat dan individuen en dat is heel fijn om onderdeel van zijn. Dat is een fijne ervaring en geeft ontspanning en energie. Als je een baan hebt waarbij je nogal eens gaat na piekeren en dat dingen nog wel eens doorgaan in je hoofd, dan is een beetje muziek maken heel goed.”Anderhalf jaar geleden zijn Fokke en zijn vrouw Elsbeth gestopt met hun huisartsenpraktijk in Bathmen. Naast andere dingen willen ze meer ontdekken in muziek: “We moeten onze smaak eens wat diverser maken. Er…

  • "Door Improkids begrijp ik emoties beter!"

    5

    Bram Egberink (9) doet aan improvisatietheater bij Improkids in Deppenbroek.

    "Door Improkids begrijp ik emoties beter!"

    Dat improvisatietheater voor iedereen is, weten ze bij Improkids maar al te goed. Wat is er nu leuker dan je fantasie gebruiken en (af en toe wel heel) gekke dingen verzinnen? Dat vindt Bram Egberink ook het leukste van Improkids: je fantasie de vrije loop laten. Maar ook buiten Improkids gebruikt hij zijn creativiteit. Bijvoorbeeld als hij zich bezig houdt met zijn andere hobby's. Want of je nu met LEGO opstellingen bouwt, voetbalt met je vrienden of NERF-gevechten houdt, fantasie kun je altijd goed gebruiken.Toen de 9-jarige Bram een proefles volgde bij Improkids was hij gelijk verkocht. Gelukkig mocht hij zich opgeven en inmiddels volgt hij wekelijks lessen op zijn school, de Bonifatiusschool in Deppenbroek. Hij merkt dat hij al veel heeft geleerd. "Ik kan nu beter acteren, maak er plezier én nieuwe vrienden en ik begrijp emoties beter." Maar ook ervaren hoe creatief de andere spelers zijn, vindt Bram geweldig."We willen vooral leuke middagen hebben en leren improviseren! Iedereen kan mee doen." Sommige kinderen willen beter leren toneelspelen, anderen willen makkelijker iets kunnen vertellen voor een groep. Of je komt voor een gezellige middag en om nieuwe vrienden te maken. Ook leuk: er zijn evenveel jongens als meisjes lid van Improkids.Improkids organiseert tijdens de WAK op woensdag 6 juni open lessen op twee locaties. De ene is op Brams school, de Bonifatiusschool in Deppenbroek. De andere les is in Enschede-Zuid, bij IKC Meerlanden aan de Vastertlanden. Tijdens de lessen kun je zelf kijken hoe leuk improviseren is. En als je tijdens de WAK lid wordt, mag je ook nog meespelen in de toffe Improkidsvoorstelling in het Vestzaktheater op 14 juli. 

  • "Bij ons koor staan plezier in samen zingen en solidariteit voorop."

    5

    Chrispina Altman (50) zingt bij het multiculturele wereldmuziekkoor IntervOcaal uit Enschede

    "Bij ons koor staan plezier in samen zingen en solidariteit voorop."

    Zang is een universele taal. Dit bewijzen de enthousiaste koorleden van IntervOcaal, dat zich onderscheidt door diversiteit en meertaligheid. Eén van hen is Chrispina Altman. In het dagelijks leven fulltime werkzaam als financieel medewerker bij Saxion, in haar vrije tijd zangeres bij IntervOcaal. Zingen deed de 50-jarige Chrispina haar hele leven al: op de basisschool en in het koor van de kerk in Indonesië voordat ze 25 jaar terug naar Nederland in geëmigreerd.Haar levenslange liefde voor muziek leidde haar naar IntervOcaal. Dit koor is een mengelmoes van verschillende nationaliteiten met uiteenlopende culturele achtergronden. Dat is ook wat Chrispina zo aanspreekt. "Die diversiteit. Dat IntervOcaal bestaat uit zo veel nationaliteiten en dat we in verschillende talen zingen. Soms zelfs in mijn eigen taal, Javaans of Indonesisch." Ze is nieuwsgierig van aard en wil graag culturen, talen en leuke mensen leren kennen. Van de wekelijkse woensdagavondrepetities onder leiding van Diet Gerritsen komt ze eigenlijk altijd vrolijk en enthousiast thuis.2018 is voor IntervOcaal een feestjaar, het wereldmuziekkoor bestaat namelijk vijftien jaar. Daarom werkt IntervOcaal momenteel aan het grootschalige Georgië-project 'Aan Tafel'. Hierbij komen erfgoed, muziek en eten samen in een één jaar durend evenement. Gedurende dat jaar geeft IntervOcaal een aantal concerten rondom de thema's oogst, moestuinen, groei en zaaien. Ze sluiten het jaar af met een spetterend slotconcert aan tafel, waar volop gesmuld wordt van de nieuwe oogst. Daarbij verzorgen de koorleden uiteraard de muzikale omlijsting.De WAK is niet nieuw voor IntervOcaal. "Dit is de derde keer dat we meedoen," vertelt Chrispina. Op de Big WAK Night op woensdag 6 juni laat IntervOcaal graag zien hoe kleurrijk en leuk samen zingen kan zijn. En misschien brengen ze ook wel een lied of twee ten gehore van hun unieke 'Aan Tafel' project. "We willen laten zien dat in ons koor iedereen welkom is.…

  • "Andere dansgroepen zijn stikjaloers op onze medley!"

    4

    Jan Aaltink (60) uit Laren is sinds veertig jaar accordeonist bij de Holtense folkloristische boerendansgroep De Hoolter Daansers. Zijn partner…

    "Andere dansgroepen zijn stikjaloers op onze medley!"

    Jan: "Veertig jaar geleden rolde ik er een beetje in. Ik was twintig toen ze me vroegen om een keer mee te spelen omdat ze omhoog zaten. Dat was zo gezellig dat er meer optredens volgden. We traden veel op en gingen ook naar het buitenland, dat blijft trekken. Na verloop van jaren werd ik gevraagd voor het bestuur en later volgde het penningmeesterschap. Zo blijf je binnen zo'n vereniging hangen."Mee naar EuropeadeRia: "Ik kende de dansgroep via Jan, maar het was echt zíjn ding. Zeven jaar geleden ging de dansgroep naar het dansfestival Europeade in Italië. Op het laatste moment had een van de dames zich teruggetrokken. Ze vroegen of ik misschien in wilde vallen. In drie weken moest ik acht dansen leren! Doordat ik vroeger heb leren stijldansen, kon ik het gelukkig vrij snel oppakken. En als nieuweling mag je dansen met onze dansleider, dat scheelde. Na die week ben ik gevraagd om te blijven."Allemaal familieJan: "Gelukkig heeft Ria niet veel last van bühne-angst, want bij zo'n festival kijken er al snel 5000 man mee! En ze kende heel wat leden van de vereniging al. Een broer en twee schoonzussen zitten namelijk ook bij De Hoolter Daansers. Mijn broer Allard is zelfs onze dansleider! Ikzelf vertel bij optredens van tevoren altijd iets over de dansen die we uitvoeren. Dan zeg ik iets over het soort dans, over de kleding die we dragen of over het jaargetijde waar die dans bij hoort."Wisselende contactenRia: "Meestal dansen gehuwden met elkaar. Maar omdat meerdere leden alleen zijn, wordt er veel gewisseld. In de regel halen de heren een dame op aan het begin van een dans, maar dat hoeft niet zijn eigen dame te zijn. Dat levert vaak dikke pret op! Er zijn ook dansen waarbij je automatisch doordraait naar een andere…

  • Vruchtbaar!

    3

    Eerste eendaagse oriëntatiecursus voedselbossen geslaagd

    Vruchtbaar!

    Op 29 september 2018 vond bij het Natuurlijk Huus in Raalte de eerste oriëntatiecursus plaats voor aspiranten in de voedselbosbouw. Daarmee ging het programma van de School voor Voedselbosbouw Overijssel weer een volgende fase in. Wat is je vraag? In het Natuurlijk Huus kwamen zo’n 20 deelnemers samen, ieder met een eigen droom of wens en soms met een eigen stuk grond. Voor sommigen was het idee van een voedselbos vrij nieuw. Zij kwamen er aan ‘snuffelen’. Anderen hadden al meer een beeld van wat zij zouden willen, maar vroegen zich af of hoe ze hun droom kunnen realiseren. Iedereen schreef zijn of haar persoonlijke vraag op en hing deze aan de muur. Tijd om antwoorden te vinden! Een interessante vraag was of je ook kunt verdienen aan een voedselbosPionieren en uitwisselen Een algemene inleiding over wat een voedselbos is gaf al veel gespreksstof. De bodem, de vegetatielagen, de successie, het beheer en een serie meer of minder bekende eetbare bomen en struiken – stukje bij beetje werden de kansen van voedselbossen duidelijk. Een interessante vraag was of je ook kunt verdienen aan een voedselbos. Daar is nog weinig ervaring mee, maar daar komt de komende jaren verandering in. Begin je aan een voedselbos, dan moet je van pionieren houden. Uitwisselen van ervaringen en kennis helpen daarbij. Voedselbos bij het Natuurlijk Huus Dat uitwisselen zat bij het Natuurlijk Huus wel goed. Eigenaresse Agnes Heethaar vertelde hoe zij op hun prachtige plek bij Raalte de ruimte bieden aan allerlei initiatieven. Ook het voedselbos is eerder dit jaar op deze manier tot stand gekomen. De aanplant is deels klaar. Cursisten hebben dat opgepakt, en ook op andere manieren worden er steeds nieuwe mensen bij het voedselbos betrokken. Tijdens een wandeling door het voedselbos bekeken de deelnemers de jonge aanplant. De extreme droogte…

  • "Eigen gedicht voordragen voelt als naakt op straat liggen."

    2

    Vincent Corjanus (23), dichter en singer/songwriter uit Kampen

    "Eigen gedicht voordragen voelt als naakt op straat liggen."

    "Het begon allemaal met een dvd van mijn ouders: Frank Boeijen, Live in Antwerpen. Toen ik een jaar of acht was, hoorde ik voor het eerst die prachtige hese stem met die weergaloze muziek en was ik meteen verkocht. Mijn ouders waren daar vrij sceptisch over, ze vonden Frank Boeijen veel te serieus voor zo'n jochie van acht. Maar ik luisterde toen nog helemaal niet naar zijn teksten, die ontdekte ik pas later. Deze man snapt het, dacht ik toen."Naakt op straat"Schrijven is voor mij een zoektocht naar mezelf. Als puber zocht ik naar mijn eigen identiteit. Dan keek ik in de spiegel en dacht ik; wie staat daar eigenlijk? Ik was een wat schuchter ventje en hield de teksten voor mezelf. Je kunt het zien als dagboek, ik moest het van me af schrijven. Ik schreef toen al wel in dichtvorm en bedacht ook al liedjes. Het was allemaal niet zo serieus hoor, het ging vooral over meisjes en pizza! Pas later werden mijn teksten wat diepzinniger. Op mijn zestiende stimuleerde een vriendin me om mijn werk op te sturen naar een uitgeverij. Een paar maanden later stond ik op de boekpresentatie van mijn eerste bundel. Doodeng was dat! Door mijn autobiografische teksten, voelde het een beetje als naakt op straat liggen."Nooit meer wassen"Het leukste vind ik het contact met publiek. Het is bijvoorbeeld geweldig om in Brabant op te treden. Daar zijn ze lekker uitbundig. Na afloop van een optreden willen Brabanders met je op de foto. In Uden kwam er een vrouw van rond de vijftig naar me toe; of ik een handtekening op haar hand wilde zetten. "Die ga ik nooit meer wassen!" zei ze. Bizar was dat!"Zingen voor bruidegoms"Mijn hobby brengt me op verrassende plekken. Zo kreeg ik een paar maanden geleden een mailtje van…

  • Van ‘storend element’ tot graffitikunstenaar

    2

    Alwin Koers (29) uit Vriezenveen maakt als graffiti-artiest schilderijen en geeft workshops

    Van ‘storend element’ tot graffitikunstenaar

    Graffitikunstenaar Alwin Koers (29) uit Vriezenveen werd op school gezien als ‘storend element’. Hij kon niet stilzitten en al zijn schriften stonden vol doodles en poppetjes. Inmiddels is hij bijna dertig, en gebruikt hij zijn energie en creativiteit elke dag op een positieve manier als graffiti-artist, onder meer bij het geven van workshops op scholen. “Als ik in de zone zit, kan ik helemaal opgaan in het maken van een schilderij. Ik werk er dan uren aan, net zo lang tot ik tevreden ben.” “Ik was 19 toen ik voor de eerste keer iets in het openbaar spoot. Die was verschrikkelijk lelijk! Ik had een jaar lang op mijn studentenkamertje in Zwolle zitten schetsen en oefenen. Je hebt graffitispuiters die alles onderkladden, maar zo ben ik niet. Ik zag toen al de kunst van graffiti in, en wilde het een goede naam geven door écht iets moois te maken. Maar toen ik daadwerkelijk zo’n spuitbus in mijn handen had, werd het totaal niet wat ik voor ogen had! Spuiten is toch lastiger dan het lijkt. Dat hoor ik ook vaak van leerlingen tijdens de workshops.”Graffitischilderij voor kinderen“De laatste jaren probeer ik van mijn hobby ook mijn beroep te maken. Het is nog erg wisselend hoe vaak ik een betaalde opdracht heb; soms is er een maand niets, maar komende maand heb ik bijvoorbeeld bijna elke dag wel iets. Ik maak veel murals in kinderslaapkamers of bij bedrijven. Sinds drie jaar geef ik ook workshops graffitispuiten op scholen in Twenterand. In twee uur geef ik de leerlingen een tekenlesje en neem ik ze mee naar buiten om op MDF een graffitischilderij te spuiten. Ik vind het niet alleen ontzettend leuk om op zo’n manier met kinderen bezig te zijn, maar ook belangrijk. Ik wil ze graag laten zien dat graffiti een kunstvorm…

  • "Zelfvertrouwen nodig om buiten te schilderen"

    2

    Jan Paskamp (63), schilder/ aquarellist uit Hengelo. Medeorganisator project RAAM!KUNST

    "Zelfvertrouwen nodig om buiten te schilderen"

    "Het schilderen is me eigenlijk wel met de paplepel ingegeven. Ik ben de derde generatie; mijn vader en opa schilderden beide Twentse landschappen. We hadden thuis een verf- en behangwinkel. De overbodige behangboeken mochten mijn zus en ik gebruiken om in te tekenen. Ik tekende eerst vooral auto's en stripfiguren."Buiten schilderen"Op mijn elfde mocht ik naar portrettekenles. Daar heb ik vijf jaar portretten getekend, tot ik een jaar of zestien was. Toen verplaatste mijn interesse zich meer naar het uitgaan! Op mijn vijfentwintigste pakte ik het tekenen weer op. Ik ging op les bij Willemien Bakkenes. Dit gaf mij het zelfvertrouwen om ook buiten te gaan schilderen. Daarvoor durfde ik dat niet aan. Ik schaamde me als er iemand over mijn schouder mee kwam kijken."Op De Woensdagmorgen"In de loop der jaren heb ik met allerlei groepjes en docenten gewerkt. Inmiddels zit ik alweer zestien jaar bij dezelfde tekenclub, ODW (Op De Woensdagmorgen). In de winter teken ik op de club en thuis aan de keukentafel. Maar eigenlijk ben ik een echte buitenschilder. Dan stap ik op de fiets met een tekenblok en aquarelverf en ga ik heerlijk landschappen schetsen! Thuis werk ik het meestal verder uit in acrylverf."RAAM!KUNST"Het was al een aantal jaar moeilijk om goede expositieruimte te vinden voor het werk van amateurschilders in Hengelo. Samen met een aantal anderen heb ik daarom vorig jaar voor de Week van de Amateurkunst het project RAAM!KUNST opgezet. Daarvoor hebben 54 ondernemers hun etalages ter beschikking gesteld aan 46 amateurkunstenaars. Het was zo'n succes dat we het dit jaar weer gaan doen, maar nu staat het in het teken van het 150 jarig-bestaan van de Stork-fabrieken in Hengelo. Ik ben al druk bezig met de organisatie!"Kunstzinnige familie"Mijn zoon is ook kunstzinnig, eigenlijk nog veel meer dan ik. Hij heeft de Rietveldacademie gedaan.…

  • Sierd Hornstra voert zijn koeien met krachtige kruiden

    2

    Achtergrondverhalen uit Overijssel

    Sierd Hornstra voert zijn koeien met krachtige kruiden

    Kropaar? Voor de gemiddelde boer is dat de vloek voor het weiland. Het liefst spit ‘ie het grasgewas er onmiddellijk uit. Dat geldt niet voor veehouder Sierd Hornstra (58) in Eesveen. ‘Ik bin d’r wies mee. Prima droogvoer, zolang je het maar jong en kort houdt.” Maar Sierd is dan ook geen gemiddelde boer. Hij voert zijn koeien met krachtige weidekruiden. Ze zijn zelden ziek en krijgen nooit antibiotica. En krachtvoer ook niet.Want de kracht groeit gewoon in de wei. Natuurlijk boeren, met klaver, luzerne en chicorei, dat doen de Hornstra’s. Het is eind februari, het heeft behoorlijk gevroren en de weiden achter Steenwijk zijn wit uitgeslagen van de rijp. Koeien zie je op dit moment maar zelden buiten. In het voorjaar en de zomer misschien. Maar bij temperaturen onder nul? De Brown Swiss en Jersey koeien van boer Hornstra lopen deze morgen vrolijk in de witte wei. Bevroren gras is niet hun eerste favoriet, maar de zon komt op, het kruidenrijke grasland ontdooit en laat zich al snel smaken. Sierd Hornstra en zijn vrouw en zoon zijn natuurlijke boeren. Ze zochten en vonden nieuwe methoden en middelen om hun veestapel gezond en weerbaar te houden. De weidekruiden zijn een onderdeel van de bedrijfsvoering. Gezonde beesten, geen risico’s voor de volksgezondheid, minder uitstoot richting milieu; het vergt een andere kijk op het boerenbedrijf anno 2018.‘Tegen stagiairs en nieuwkomers zeg ik altijd: vergeet alles, zet alles wat je tot nu toe hebt geleerd op school maar uit je hoofd’Geestelijk rijkDe Hornstra’s werken volgens het Pure Graze principe. Initiatiefnemer Ado Bloemendal deed in Denemarken ervaringen op die hij in Nederland – in het Overijsselse Den Ham- ontwikkelde tot een nieuwe kijk op veehouderij. Inmiddels wint de methode terrein, al is het aantal toeleveranciers van de #PureGraze melk- vleesproducten nog dunbezaaid. Sierd Hornstra…

  • "Lekker tokkelen in mijn 'mancave'

    1

    Henri Grootenhuis 'Cigarbox Henri' (50), gitarist en gitaarmaker uit Dalfsen

    "Lekker tokkelen in mijn 'mancave'

    "Ik ben een laatbloeier. Op mijn 27ste begon ik pas met gitaarspelen. Het meeste leerde ik mijzelf aan, via YouTube en boeken. Ik heb veel naar oude blues geluisterd en nagespeeld. Na een jaar of zes oefenen dacht ik: zo, nou snap ik het wel."Gitaar van slaven"Ik ging op zoek naar de geschiedenis van de blues, mijn favoriete muziek. Dan kom je al snel in het Amerika van rond 1900 uit. Op de katoenplantages in de Mississippidelta zochten de slaven naar een goedkope manier om muziek te maken. Ze zetten een bezemsteel in de sigarendoosjes van de katoenbaas en spanden daar een draad overheen. Met de kop van een gebroken wijnfles, een bottleneck, maakten ze simpele loopjes. Zo ontstond de cigar box guitar."Gewoon gaan knutselen"Ik dacht: dat kan ik zelf ook wel. Ik ben gewoon gaan knutselen, en zo ontstond mijn eerste cigar box guitar. Ik heb hem nog steeds, maar ik speel er niet meer op. De gitaren die daarna kwamen, werden namelijk steeds beter. Ik speel bij twee verschillende bands op mijn zelfgemaakte gitaren; The New American Farmers en The Boothill Stompers. Ik heb inmiddels een hele verzameling, maar zes gitaren gebruik ik ook werkelijk om mee op te treden. Naast gitaren maak ik ook versterkertjes en lampen van sigarendoosjes. Daarnaast geef ik thuis en op scholen demo's en workshops cigar box guitar-bouw en geef ik gitaarles."Mooie ontmoetingen"Mijn cigar box guitars hebben me al heel wat mooie ontmoetingen opgeleverd. Zo heb ik een gitaar mogen bouwen voor Bennie Jolink. Ik ben groot fan van Normaal, dus dat was mooi werk. Ook voor Seasick Steve, een Amerikaans cultfiguur die veel op junkinstrumenten speelt, heb ik een gitaar gebouwd. Hij bouwt zelf ook junkgitaren, en neemt wel twintig gitaren tegelijk mee op het podium. Ik heb geprobeerd om al die…

  • Frisse bestuurders bij elkaar

    1

    Ontmoeting der colleges tijdens Het Grootste Kennisfestival van Nederland

    Frisse bestuurders bij elkaar

    ‘Fris en fruitig’ noemde waarnemend commissaris Boele Staal ze, de nieuwe colleges van de Overijsselse gemeenten. Nog niet allemaal compleet –er wordt in een aantal gemeenten nog gewerkt aan de samenstelling- maar compleet genoeg om bij elkaar te komen in de opmaat naar het grootste Kennisfestival van Nederland in Deventer. Sommige helemaal nieuw aan het bestuurlijk firmament, andere gepokt en gemazeld in het bestuurlijke vak, maar herkozen en dus ‘fris’ gebleven.Het provinciebestuur organiseerde de oploop van nieuwe colleges in de eerste plaats om elkaar te leren kennen en om vervolgens het belang van samenwerking en de vormen daarvan met elkaar te bespreken. ‘Elkaar leren kennen, netwerken en samenwerken is essentieel om onze gezamenlijke doelen te bereiken. Want de opgaven waar we voor staan zijn groot,’ aldus waarnemend Commissaris van de Koning Boele Staal in zijn openingswoord. Voorheen maakten colleges na hun installatie hun opwachting op het provinciehuis in Zwolle, voor een kennismaking met het college van Gedeputeerde Staten. Een vorm van ‘audiëntie’, zo werd dat wel ervaren, die niet meer bij deze netwerktijd past. Een gezamenlijke ontmoeting, op het inspirerende terrein van het Deventer Havengebied, voorafgaand aan een totaal uitverkocht Kennisfestival, werd duidelijk op prijs gesteld door de nieuwe colleges, en gevoeld als vernieuwend.De provincie Overijssel draagt zorg voor de kwaliteit van het openbaar bestuur, en jaagt dan ook vernieuwing en innovatie aan op bestuurlijk terrein. Dat gebeurt onder meer onder de vlag van Studio Vers Bestuur, een netwerk van professionals van overheden, kennisinstellingen, onderwijs en bedrijfsleven. Op zoek naar nieuwe vormen van samenwerking, participatie en nieuwe manieren van werken tussen overheid en samenleving. Voor de gelegenheid bracht Studio Vers Bestuur een boekwerkje uit met daarin de meest aansprekende voorbeelden daarvan in het Overijssel van nu. De gemeente Hellendoorn, die het cultuurbeleid in handen van de inwoners gaf. Borne met…

Chat met Janneke
Chat met Janneke