Initiatieven totaal 8

Initiatieven met de meeste energie

Start initiatief
  • "Als je samen met een vrij kleine groep muziek maakt, vorm je een eenheid die verder gaat dan individuen. Het is heel fijn om daar onderdeel van te zijn."

    10

    Fokke Meima (66) uit Deventer is gepensioneerd huisarts en speelt al sinds zijn jeugd hobo.

    "Als je samen met een vrij kleine groep muziek maakt, vorm je een eenheid die verder gaat dan individuen. Het…

    Fokke Meima wist vanaf zijn zesde al twee dingen heel zeker. Hij wilde dokter worden en hij wilde hobo spelen. Dokter omdat hij in zijn ouderlijk gezin hun huisarts aan het werk zag: “Een inspirerende man die een mooi vak uitoefende waar je ook nog eens mensen mee helpt! De hobo omdat hij het als kind in de Vredeskerk in Rotterdam-Zuid, nu een Servisch-Orthodoxe kerk, had gehoord en het ongelofelijk mooi vond klinken.Toen het eenmaal zover was en hij zijn studie moest kiezen, deed hij dit op een weloverwogen wijze: “Ik dacht, als ik twee interesses heb, kan ik wel dokter worden en als hobby muziek maken, maar omgekeerd kan dat niet.” Hij begon met zijn studie geneeskunde aan de Erasmusuniversiteit. Daarnaast ging hij werken om de kosten voor zijn andere passie te kunnen betalen. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Naast de reguliere, Franse hobo, speelt hij ook de Weense hobo en de althobo. “Muziek maken is altijd een geweldige uitlaatklep. Als je samen met een vrij kleine groep van vijf mensen muziek maakt, kun je heel veel ervaren aan non-verbale communicatie. Je voelt elkaar aan en ziet aan iemands bewegingen wanneer die precies gaat beginnen met zijn tonen. Er gebeurt van alles in non-verbale communicatie. Dat is heerlijk om te doen. Je vormt een eenheid die verder gaat dan individuen en dat is heel fijn om onderdeel van zijn. Dat is een fijne ervaring en geeft ontspanning en energie. Als je een baan hebt waarbij je nogal eens gaat na piekeren en dat dingen nog wel eens doorgaan in je hoofd, dan is een beetje muziek maken heel goed.”Anderhalf jaar geleden zijn Fokke en zijn vrouw Elsbeth gestopt met hun huisartsenpraktijk in Bathmen. Naast andere dingen willen ze meer ontdekken in muziek: “We moeten onze smaak eens wat diverser maken. Er…

  • "Het is de uitdaging dat het steeds beter wordt. We repeteren met een smile als het weer beter klinkt dan een half jaar geleden."

    6

    Ad Peters (67) uit Deventer is hairstylist en speelt in de band Lovin End.

    "Het is de uitdaging dat het steeds beter wordt. We repeteren met een smile als het weer beter klinkt dan…

    Drie weken in Deventer, twee weken in Ibiza en tussendoor in Parijs, Barcelona en Milaan. Geen dag of geen week is hetzelfde voor Ad. Maar, ook al moet hij er voor op en neer vliegen, altijd repeteert hij op dinsdagavond met zijn jaren zestig band Lovin End. De rol van muziek is heel groot voor hem. Hij speelde in zijn jeugd in bandjes waar hij begon als drummer, maar al snel vooraan stond als zanger en gitarist. Daar voelde hij zich meer op zijn plek.Ook is hij in zijn jeugd dj geweest bij club St. Tropez: “Toen praatten we als dj nog veel tussendoor en moesten we de mensen entertainen.” Daar heeft hij als kapper veel aan gehad. Hij had immers genoeg podiumervaring opgedaan: “Ik kan makkelijk voor 500 man op het podium staan, vertellen wat ik doe en vragen van journalisten beantwoorden.”In 2000 was er in de Scheg een reünie van bandjes georganiseerd door de stichting Sixties Alive, waar Ad nu voorzitter van is. Daar trad Lovin End weer op en sindsdien zijn ze bij elkaar gebleven. Naast hun wekelijkse repetitie hebben ze twee of drie keer in de maand een optreden: “Muziek is voor mij heel belangrijk. Ik word er ontzettend vrolijk van. Als we spelen is de uitdaging dat het steeds beter wordt. We repeteren met een smile als het weer beter klinkt dan een half jaar geleden. Je bent op zo’n moment zo met muziek bezig dat je geen tijd hebt om aan wat anders te denken. Dat is de kick.“Ik las in een interview dat mensen die nog serieus muziek maken langer jong van geest zijn. Als je ziet wat spelers uit hun hoofd spelen. Wij spelen 56 nummers uit ons hoofd. Dat is dus supergezond.”De Beatles heeft voor Ad een speciale plek. Toen hij voor…

  • "Ik zie mezelf als twee Evelienen. Eentje die eigenlijk te verlegen is om in de schijnwerpers te staan en eentje die heel graag wil laten horen wat ze heeft geschreven."

    5

    Evelien Schotpoort (35) uit Deventer is basisschoolleerkracht en singer-songwriter.

    "Ik zie mezelf als twee Evelienen. Eentje die eigenlijk te verlegen is om in de schijnwerpers te staan en eentje…

    Op het moment dat Evelien kon schrijven, begon ze al verhaaltjes te maken: zowel fantasievolle sprookjes als verhalen over doodgewone kinderen van haar eigen leeftijd. Op haar negende schreef ze haar eerste liedje, Ik sta op knappen, verwijzend naar de voor haar noodzakelijke behoefte om naar de wc te moeten:“Schrijven zat er altijd al in bij mij. Ik hou verschrikkelijk van taal. Ik hou ervan om ermee bezig zijn, op elke manier.” Nu staat ze zelf als juf dagelijks voor groep vier. En als het aan haar ligt doet ze dit voor de rest van haar leven. Het is een pittige baan, maar ze geniet enorm van haar droombaan, zoals ze het zelf noemt. Daarom is ze ook na schooltijd nog tot laat in de klas te vinden. Het is voor haar eigenlijk nooit af. Maar als ze thuis komt laat ze het helemaal los: ”Schrijven en gitaarspelen werken dan heel erg ontspannend. Als ik mijn gitaar pak leg ik hem echt uren niet weg. Eigenlijk doe ik het te weinig. Want als ik het doe, werkt het super ontspannend. Het is heerlijk.“Haar liedjes zijn altijd persoonlijk: “Ik schrijf alleen maar over wat ik heb meegemaakt in mijn leven. Gevoelige dingen over gebroken relaties, maar ook over hoe klunzig ik ben. Ik verwerk op die manier soms ook emotionele gebeurtenissen.Ze wil haar persoonlijke liedjes ook graag delen met het publiek. Dan is ze wel even in tweestrijd: "Ik vind het echt leuk om op te treden. Ik ben natuurlijk wel heel trots op wat ik maak en dat wil ik ook laten horen. Maar ik kan misselijk worden van de zenuwen. Ik zie mezelf als twee Evelienen. Eentje die eigenlijk te verlegen is om in de schijnwerpers te staan en eentje die heel graag wil laten horen wat ze heeft geschreven. Ik werk…

  • Sierd Hornstra voert zijn koeien met krachtige kruiden

    4

    Achtergrondverhalen uit Overijssel

    Sierd Hornstra voert zijn koeien met krachtige kruiden

    Kropaar? Voor de gemiddelde boer is dat de vloek voor het weiland. Het liefst spit ‘ie het grasgewas er onmiddellijk uit. Dat geldt niet voor veehouder Sierd Hornstra (58) in Eesveen. ‘Ik bin d’r wies mee. Prima droogvoer, zolang je het maar jong en kort houdt.” Maar Sierd is dan ook geen gemiddelde boer. Hij voert zijn koeien met krachtige weidekruiden. Ze zijn zelden ziek en krijgen nooit antibiotica. En krachtvoer ook niet.Want de kracht groeit gewoon in de wei. Natuurlijk boeren, met klaver, luzerne en chicorei, dat doen de Hornstra’s. Het is eind februari, het heeft behoorlijk gevroren en de weiden achter Steenwijk zijn wit uitgeslagen van de rijp. Koeien zie je op dit moment maar zelden buiten. In het voorjaar en de zomer misschien. Maar bij temperaturen onder nul? De Brown Swiss en Jersey koeien van boer Hornstra lopen deze morgen vrolijk in de witte wei. Bevroren gras is niet hun eerste favoriet, maar de zon komt op, het kruidenrijke grasland ontdooit en laat zich al snel smaken. Sierd Hornstra en zijn vrouw en zoon zijn natuurlijke boeren. Ze zochten en vonden nieuwe methoden en middelen om hun veestapel gezond en weerbaar te houden. De weidekruiden zijn een onderdeel van de bedrijfsvoering. Gezonde beesten, geen risico’s voor de volksgezondheid, minder uitstoot richting milieu; het vergt een andere kijk op het boerenbedrijf anno 2018.‘Tegen stagiairs en nieuwkomers zeg ik altijd: vergeet alles, zet alles wat je tot nu toe hebt geleerd op school maar uit je hoofd’Geestelijk rijkDe Hornstra’s werken volgens het Pure Graze principe. Initiatiefnemer Ado Bloemendal deed in Denemarken ervaringen op die hij in Nederland – in het Overijsselse Den Ham- ontwikkelde tot een nieuwe kijk op veehouderij. Inmiddels wint de methode terrein, al is het aantal toeleveranciers van de #PureGraze melk- vleesproducten nog dunbezaaid. Sierd Hornstra…

  • "Eigen gedicht voordragen voelt als naakt op straat liggen."

    3

    Vincent Corjanus (23), dichter en singer/songwriter uit Kampen

    "Eigen gedicht voordragen voelt als naakt op straat liggen."

    "Het begon allemaal met een dvd van mijn ouders: Frank Boeijen, Live in Antwerpen. Toen ik een jaar of acht was, hoorde ik voor het eerst die prachtige hese stem met die weergaloze muziek en was ik meteen verkocht. Mijn ouders waren daar vrij sceptisch over, ze vonden Frank Boeijen veel te serieus voor zo'n jochie van acht. Maar ik luisterde toen nog helemaal niet naar zijn teksten, die ontdekte ik pas later. Deze man snapt het, dacht ik toen."Naakt op straat"Schrijven is voor mij een zoektocht naar mezelf. Als puber zocht ik naar mijn eigen identiteit. Dan keek ik in de spiegel en dacht ik; wie staat daar eigenlijk? Ik was een wat schuchter ventje en hield de teksten voor mezelf. Je kunt het zien als dagboek, ik moest het van me af schrijven. Ik schreef toen al wel in dichtvorm en bedacht ook al liedjes. Het was allemaal niet zo serieus hoor, het ging vooral over meisjes en pizza! Pas later werden mijn teksten wat diepzinniger. Op mijn zestiende stimuleerde een vriendin me om mijn werk op te sturen naar een uitgeverij. Een paar maanden later stond ik op de boekpresentatie van mijn eerste bundel. Doodeng was dat! Door mijn autobiografische teksten, voelde het een beetje als naakt op straat liggen."Nooit meer wassen"Het leukste vind ik het contact met publiek. Het is bijvoorbeeld geweldig om in Brabant op te treden. Daar zijn ze lekker uitbundig. Na afloop van een optreden willen Brabanders met je op de foto. In Uden kwam er een vrouw van rond de vijftig naar me toe; of ik een handtekening op haar hand wilde zetten. "Die ga ik nooit meer wassen!" zei ze. Bizar was dat!"Zingen voor bruidegoms"Mijn hobby brengt me op verrassende plekken. Zo kreeg ik een paar maanden geleden een mailtje van…

  • "Ik heb de knoop doorgehakt: ik ga het doen!"

    1

    Wies Jansen Holleboom (17), zangeres, winnares Salland’s Got Talent (2017) met haar performance van With you uit de musical Ghost

    "Ik heb de knoop doorgehakt: ik ga het doen!"

    “In groep vijf van de lagere school kreeg ik al een podiumpje voor mijn verjaardag. Elke middag stond ik daar samen met mijn zus op te zingen en toneelstukjes te doen. Ik was echt geen natuurtalent hoor, maar ik was wel veel bezig met zingen. Op tienertoer naar Den Bosch bijvoorbeeld; ging ik daar met twee vriendinnen de hele dag op straat zingen. We haalden zo vijftig euro op. Daarvan gingen we lekker uit eten en op een terrasje zitten!”Salland’s Got Talent“Podiumervaring opdoen; daarom deed ik mee aan Salland’s Got Talent. Maar ik won gewoon! Ik kreeg een waardecheque van €500,- om mijn talent verder te ontwikkelen. Daarmee heb ik solfègelessen genomen, om mijn muzikale gehoor te trainen. En ik mocht een gastoptreden geven in de show van Andermans veren live. Dat was heel leuk om te doen!”Samen muziek maken"Ik ontmoette mijn vriend Melvin door mijn passie voor zingen. Hij is singer/songwriter en heeft Salland’s got talent in 2014 gewonnen met zijn band The Muncks. Hij vroeg me om mee te spelen in zijn videoclip. We maken nu vaak samen muziek; hij speelt gitaar en samen zingen we."Theateropleiding“Voor uitgaan heb ik geen tijd. Ik ben vrijwel elke avond druk met zingen, dansen en theater. Ook zit ik in het laatste jaar vwo. Ik wil graag naar de opleiding voor Muziektheater. Die keuze was niet vanzelfsprekend. Ik voelde toch een bepaalde druk om ‘iets met mijn opleiding te gaan doen’. Maar mijn hart gaat niet sneller kloppen van economie, wel van theater. Tijdens een vakantie heb ik de knoop doorgehakt; ik ga het gewoon doen! Op dit moment ben ik druk met de toelatingsexamens. Er zijn maar twaalf plekken per jaar beschikbaar. Ontzettend spannend dus!"In Raalte staat de maand juni volledig in het teken van de amateurkunst. Tijdens de Ik Toon-campagne…

  • Over kip en verse friet

    1

    Longreads

    Over kip en verse friet

    In de Gieterse polder heeft de koude wind vrij spel. Temidden van de besneeuwde aardappelakkers ligt het bedrijf van agrarisch ondernemer Pieter Winter (48). In 1937 kwam zijn grootvader vanuit het Groningse Loppersum hier ‘pionieren’ op de verse poldergrond. Het was niet de allerbeste grond, geen zavelrijke Noordoostpolder, maar schrale zand- en dalgrond. Voor het houden van melkvee goed genoeg, maar akkerbouw bleef lastig. Inefficiënt, door de kleine kavels, de vele sloten en permanent risico op waterschade.Toch worden al sinds drie generaties aardappelen verbouwd in de Gieterse Polder. Zit je s ’avonds op de bank met een zak chips van Lays, grote kans dat de aardappels daarvoor afkomstig zijn uit de Gieterse polder. Datzelfde geldt voor de patat frites die je geserveerd krijgt bij restaurants in de buurt: van eigen bodem.Maar Agro Giethoorn aan de Jan van Nassauweg is meer dan aardappels alleen. Er bivakkeren ook nog eens 115.000 ‘Goed Nest Kippen’. Dat zijn trager groeiende kippen die langer leven en minder antibiotica nodig hebben. Kippen ‘vreten’ stroom en produceren mest, de aardappelverwerking kost stroom en levert afval. Vier kostenposten die dankzij de biogasinstallatie bij Agro Giethoorn in waarde worden omgezet.Goed Nest Kippen groeien trager“Alleen begin je niets”Twee biogasinstallaties leveren nu groene stroom voor een kleine zesduizend huishoudens, omgerekend zo’n 30% van de Steenwijker huizen. De warmte die vrij komt van de motor wordt gebruikt om de kippenstallen te verwarmen. Ook wordt de warmte gebruikt voor de mestverwerking en de droger. De gasrekening van het pluimveebedrijf werd daarmee van tachtigduizend euro naar nul gereduceerd. Daarnaast kwam er een drooginstallatie waarmee de restanten van aardappelen – de stukjes en de schillen- worden verwerkt tot ingrediënt voor hondenvoer. Oorspronkelijk was het akkerbouwbedrijf van de familie Cordes. In 1996 voegde Pieter Winter zijn familiebedrijf erbij en werd het één onderneming. Deze samenwerking werd…

  • Vruchtbaar!

    1

    Eerste eendaagse oriëntatiecursus voedselbossen geslaagd

    Vruchtbaar!

    Op 29 september 2018 vond bij het Natuurlijk Huus in Raalte de eerste oriëntatiecursus plaats voor aspiranten in de voedselbosbouw. Daarmee ging het programma van de School voor Voedselbosbouw Overijssel weer een volgende fase in. Wat is je vraag? In het Natuurlijk Huus kwamen zo’n 20 deelnemers samen, ieder met een eigen droom of wens en soms met een eigen stuk grond. Voor sommigen was het idee van een voedselbos vrij nieuw. Zij kwamen er aan ‘snuffelen’. Anderen hadden al meer een beeld van wat zij zouden willen, maar vroegen zich af of hoe ze hun droom kunnen realiseren. Iedereen schreef zijn of haar persoonlijke vraag op en hing deze aan de muur. Tijd om antwoorden te vinden! Een interessante vraag was of je ook kunt verdienen aan een voedselbosPionieren en uitwisselen Een algemene inleiding over wat een voedselbos is gaf al veel gespreksstof. De bodem, de vegetatielagen, de successie, het beheer en een serie meer of minder bekende eetbare bomen en struiken – stukje bij beetje werden de kansen van voedselbossen duidelijk. Een interessante vraag was of je ook kunt verdienen aan een voedselbos. Daar is nog weinig ervaring mee, maar daar komt de komende jaren verandering in. Begin je aan een voedselbos, dan moet je van pionieren houden. Uitwisselen van ervaringen en kennis helpen daarbij. Voedselbos bij het Natuurlijk Huus Dat uitwisselen zat bij het Natuurlijk Huus wel goed. Eigenaresse Agnes Heethaar vertelde hoe zij op hun prachtige plek bij Raalte de ruimte bieden aan allerlei initiatieven. Ook het voedselbos is eerder dit jaar op deze manier tot stand gekomen. De aanplant is deels klaar. Cursisten hebben dat opgepakt, en ook op andere manieren worden er steeds nieuwe mensen bij het voedselbos betrokken. Tijdens een wandeling door het voedselbos bekeken de deelnemers de jonge aanplant. De extreme droogte…

  • Nieuwe Commissaris van de Koning Andries Heidema

    1

    ‘De grootste uitdaging is om mensen zich thuis te laten voelen’

    Nieuwe Commissaris van de Koning Andries Heidema

    Andries Heidema (56) wil beslist geen ‘baas’ zijn. Hij zal niet op dag één roepen van die-en-die kant moet het op met de provincie. Door eerst te luisteren, door te zoeken naar gedeelde energie en passie van mensen geeft hij vorm aan zijn visie. In zijn nieuwe baan als commissaris van de Koning in Overijssel draait het bij hem om vier begrippen: ‘Samen, thuis, trots en verbinding.’ Op 11 juli 2018 is de voormalige burgemeester van Deventer geïnstalleerd in zijn nieuwe functie.Hij wil een soort burgervader worden voor alle Overijsselaars. Dicht bij de mensen staan. Dat lijkt lastig, als boegbeeld van een bestuurslaag die per definitie wat op afstand staat van de burger. ‘Dus moet je naar de mensen toe,’ concludeert Heidema. ‘De grootste uitdaging is om mensen zich thuis te laten voelen.’ En daar gaat hij naar eigen woorden zijn stinkende best voor doen. ‘Met thuis bedoel ik niet alleen fysieke zaken, zoals een dak boven je hoofd, eten en drinken, maar thuis is ook gezien en gewaardeerd worden. Je veilig voelen, wie of wat je ook bent, hoe je er uitziet en wat je aard en overtuiging ook is; je hoort er bij en we doen het samen.’ Zo werkte hij in Deventer, bruggen slaand en verbindingen zoekend, zo wil hij dat nu voor heel Overijssel gaan doen. Overtuigingen of politieke kleur zijn daarbij van ondergeschikt belang.“Ik vertegenwoordig geen partij in het ambt van commissaris. Dat suggereert dat je partijpoliticus bent, dat je extra voor één bepaalde club bent. Zo is het niet.”Verwijzingen naar zijn eigen politieke kleur – Heidema is de eerste Nederlandse Commissaris van de Koning van ChristenUnie huize – wijst hij dan ook resoluut van de hand. ‘Als je het ambt van burgemeester of commissaris politiek inkleurt sla je de plank volkomen mis. Mij een…

  • Het kanaal is van ons allemaal

    0

    Achtergrondverhalen uit Overijssel

    Het kanaal is van ons allemaal

    Het is nog vroeg in de ochtend, het kanaal ligt er spiegelglad bij als op het terras van bierbrouwerij Mommeriete in Gramsbergen het eerste goudgele hopbrouwsel van de dag wordt geserveerd na de koffie en walnootkoek. Veel vaarbeweging is er nog niet, maar de zonnige dag belooft veel goeds voor de waterrecreanten op kanaal Almelo- de Haandrik. Sommigen van hen hebben zich even genesteld in de schoot van het oeroude huiskamercafé annex brouwerij op de hoek bij de brug. Binnen versieren hopslingers de berookte zolderbalken en op de antieke schouw prijkt een bord: ‘Loat ’n andern ok es proatn’.‘Proatn’- daar heeft schipper Ab Daams geen moeite mee. Hij en zijn vrouw Elly hebben hun tien meter lange kruiser ‘op het kantje’ afgemeerd even verderop in de haven. Daar ligt de Kingfisher uit Vianen (ijsvogel) rustig temidden van tientallen andere passanten, terwijl Elly en Ab zich tegoed doen aan de koffie. Ze zwerven als rechtgeaarde pensionados al ruim zes weken door Nederland met hun bootje. De Lek, de IJssel, de Friese Meren, de Drentse Hoofdvaart, de Hoogeveense Vaart, het Stieltjeskanaal en zo tuf je dan het Kanaal Almelo- de Haandrik binnen, met als eerste gezellige aanlegplaats: Gramsbergen. ‘Weet je wel dat we in Nederland 14.000 kilometer vaarwegen hebben?’ zo ventileert Ab zijn nautische weetjes. ‘En dat de Romeinen de sluizen hebben uitgevonden?’ Hij schrijft er regelmatig artikelen over voor zijn clubblad, en is geboeid door de historie van de veenstreek rondom het kanaal. ‘Al die plaatsjes die je tegenkomt, Nieuw Amsterdam, Nieuw Dordrecht, allemaal genoemd naar de groepen veenwerkers die zich hier settelden in de negentiende eeuw. Je proeft de geschiedenis. Prachtig. Het kanaal werd gegraven in 1856, voor de afvoer van turf.’ [media "5362"]Rammelen en schuivenHet is er heerlijk rustig varen, vult Elly aan. ‘We hebben geen haast, we doen…

Chat met Janneke
Chat met Janneke